എന്റെ ലോകം

തരംഗ മല നിരകള്‍ - പനോരമ

2010-07-19T08:51:00.002+05:30

കടപ്പാട്: വിനയ്‌ പാലിവാല്‍, അവന്റെ സോണി എറിക്സന്‍ മോഫൈല്‍

കോപ്പി പേസ്റ്റ്

2009-11-16T22:21:00.005+05:30

സെൽഫ് കുക്കിങ്ങ് എന്ന ഓമനപ്പേരിനു അടിമപ്പെട്ടുപോയ എന്നെ പോലുള്ള ഒരായിരം യുവതീയുവാകൾക്ക്............

ഇന്നലെ ഞാൻ എന്തൊക്കെയാണു ചെയ്തതു? വെറുതെ ഒന്ന് ഓർക്കാൻ ശ്രമിച്ചതാണു. പിന്നെ തോന്നി ചുമ്മ ആലോചിച്ചു തലപ്പുണ്ണാക്കിയിട്ടു കാര്യമില്ല. ഇന്നു ചെയ്തതൊക്കെ തന്നെയ്യാണു ഇന്നലെയും ചെയ്തത്. വ്യത്യസ്തമായി മറ്റെന്തെങ്കിലും ചെയ്തതായി ഓർമയില്ല. ശരിക്കും ഒരു തരും കോപ്പി പേസ്റ്റ്. ഇപ്പോൾ അങ്ങനെയാണ്; ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ല. എന്നാലോ ഒന്നിനും സമയം ഇല്ലയുംതാനും. വിചിത്രം!! ചെയ്യുന്നതെല്ലാം വെറും ആവർത്തനം. ഉറക്കമുണർന്നാൽ പ്രാധമിക കൃത്യം നിർവഹിക്കുന്നതു ഒഴിച്ചുകൂടാൻ വയ്യാത്തത് തന്നെ. പിന്നെ ഒരു ചായ, സമയം ഉണ്ടെങ്കിൽ അതിനോടൊപ്പം പ്രാതൽ എന്ന രീതിയിൽ റൊട്ടിയോ മറ്റോ കഴിച്ചെന്നു വരും. പിന്നെ ഒരു തിക്കും തിരക്കും ആണു. കുളിക്കണം, തയ്യാറാകണം, വണ്ടി എടുക്കണം, ഓഫീസ്സ് ലക്ഷ്യമാക്കി ചീറിപ്പായണം. എന്നും കാണുന്ന മുഖങ്ങൾ മാത്രം. നമുക്കായിട്ടു അവിടെ ചെയ്യാൻ ഒന്നുമില്ല. (അല്ല ഉണ്ട്, അതു കൊണ്ടാണല്ലോ മാസ്സാമാസ്സം ആറക്ക ചിക്കിലി അക്കൌണ്ടിലേക്ക് വന്നു വീഴുന്നത്.) ഇടവേളകളിലെ ചായ കുടിപോലും തീർത്തും ശ്രമകരം, അടുത്തിരുന്നവൻ പറയുന്ന തമാശകൾക്കു വെറുതെ ചിരിച്ചു കൊടുക്കണം. അതിനാൽ ചായ കുടി നിർത്തി. ഉച്ച ഊണിനു പതിവു ചാവലും ദാലും. വീണ്ടും സിസ്റ്റത്തിനു മുന്നിൽ കൂപ്പ്കുത്തും. പാതി മയക്കത്തിനിടയിലെ ജോലിത്തിരക്കു കാരണം മറ്റൊന്നും ചിന്തിക്കാൻ നേരമില്ല. അഞ്ചരക്കു ഓഫീസ്സ് വിട്ട് നേരെ ഷോപ്പിങ് സെന്ററിൽ. രാത്രിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള പച്ചക്കറികൾ, പാൽ, പലവ്യഞ്ജനം,.... അങ്ങനെ പോകുന്നു. വീട്ടിൽ എത്തിയാലോ കുളി, അര മണിക്കൂർ വാർത്ത, മൊബൈലിൽ വീട്ടുകാരോട് പതിവു സല്ലാപം, ഓർകുട്ട്, ജി മെയിൽ, പിന്നെ ചില ലൊട്ട് ലൊടക്കുകൾ. ഇനി ഉറങ്ങണം. അല്ല ഉറക്കണം. സ്വയം ഉറക്കണം. അതൊരു പരിശ്രമം ആണ്. വെറുതെ കിടന്നാലോചിക്കും, ഇന്നലെ ഞാൻ എന്തൊക്കെയാണ് ചെയ്തതു?... മെല്ലെ മെല്ലെ കണ്ണുകൾ അടയും, അതോ അടച്ചതോ?
വയസ്സ് ഇരുപത്തഞ്ച്. ഇതു യുവത്വമോ അതോ അരാചകത്വമോ? മൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് വരെ ഒരോ ദിവസ്സവും ഒരോ പുതു ദിനങ്ങൾ ആയിരുന്നു. പുതിയ അറിവുകൾ, പുതിയ കാഴ്ചകൾ, പുതിയ വഴികൾ, പുതു പുതു സല്ലാപങ്ങൾ, വീട്ടുകാർ, കൂട്ടുകാർ, സുന്ദരികൾ..... അന്നു സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നു. ഒരു നാൾ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഉദ്യോഗത്തിൽ കയറും. ആകാശം മുട്ടെ വളരും. ഇഷ്ടമുള്ളതെല്ലാം കൈക്കലാക്കും. ഒക്കെ ആയി, പക്ഷെ നഷ്ടമായതോ.......
യാ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു......ഫോർ അസ്, ലൈഫ് ഇസ് എ കോപ്പി പേസ്റ്റ്......

അരങ്ങേറ്റം .. റീലോഡഡ്!!

2009-10-23T23:43:00.004+05:30

ഒരു ഇടവേള നല്ലതാണ്. എന്തിനും എല്ലാത്തിനും അതു ആവശ്യം തന്നെ. ഞാനും അതൊരെണ്ണം എടുതത്ങ്ങുപയോഗിച്ചു. കണ്ടും കേട്ടും വായിച്ചും ഇത്രയും നാൾ കഴിച്ചു കൂട്ടി. ഇനി പയ്യെ പയ്യെ രണ്ടാമത് ഹരി ശ്രീ എഴുതാം. ചുമ്മ കിടകട്ടെ നമ്മുടെ വകയും ചില കുറിപ്പുകൾ, (കിറുക്കുകൾ എന്നും വായിക്കാവുന്നതാണു). മനോജെട്ടാ..എന്നു വിളിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന നിരക്ഷരൻ ആണു ബ്ലോഗിലെ പ്രചോദനം. അതു കൊണ്ടു അദേഹത്തെ വണങ്ങിക്കൊണ്ടു വീണ്ടും തുടക്കം കുറിക്കുകയായി.

ചില ഡൌട്ട്സ്

2009-05-17T21:20:00.010+05:30

മണ്ണിന്റെ മക്കൾ മണ്ണിനു വേണ്ടി പരസ്പരം തർക്കിക്കുന്നത് പുതുമയുള്ള കാര്യം അല്ലല്ലോ. പ്രാചീന കാലം മുതൽക്കേ നാട്ട്നടപ്പുള്ള ഒരു കാര്യം. കാലാകാലങ്ങളോളം നടന്നു വരുന്ന ഒരു ഏർപ്പാടാണ് ഭൂമിതർക്കങ്ങൾ. ബന്ധുമിത്രാതികൾ ഭൂമിക്കു വേണ്ടി പരസ്പരം കലഹിക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും സുപരിചിത രീതിയാണ്. അത്തരത്തിലുണ്ടായ ഒരു കലഹവും അതിനെ തുടർന്ന് പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ട ഒരു യുദ്ധവുമാണ് എന്നെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കിയത്. സംഭവം നേരിട്ടു കണ്ടതൊന്നുമല്ല, വായിച്ചറിഞ്ഞതാണ് (ദൃശ്യ മാധ്യമങ്ങളിൽ കൂടെയും ചിലതൊക്കെ കണ്ടു).

കുരുക്ഷേത്രം!!!!

യുദ്ധഭൂമിയാണത്. യുദ്ധം ചെയ്യുന്നത് ആരൊക്കെ എന്തിനു വേണ്ടി എന്നൊന്നും ഇവിടെ വിസ്തരിക്കേണ്ട കാര്യം ഇല്ല. ഞാൻ വായിച്ചതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായ കൃതിയാണ് മഹാഭാരതം. ഒരു പക്ഷെ വേണ്ടവിധം അതിനെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാതെ പോയതു കൊണ്ടാകാം ചില അലുക്കുലുത്ത് ഡൌട്ട്സ് എനിക്കതിൽ ഉണ്ടായത്. യഥാർത്ഥത്തിൽ ഹസ്തെനാപുരത്തിന്റെ അവകാശി ആരാണ്? കൌരവരോ അതോ പാണ്ഡവരോ? ഇതാണ് എന്റെ തല പുകച്ച ഡൌട്ട്.

ഹസ്തെനാപുര രാജാവായ പാണ്ഡു വനവാസ്സകാലത്ത് മുനിശാപം മൂലം മരണമടയുകയും, മൂത്തമകൻ യുദ്ധീഷ്ഠിരനു പ്രായമാകാത്തതിനാൽ രാജഭരണം ജ്യേഷ്ഠ്സഹോദരനായ ധൃതരാഷ്ട്രർ ഏറ്റെടുക്കുകയും ചെയ്തു എന്ന് ഇതിഹാസ്സം. അപ്പോൾ യഥാർത്ഥ അവകാശി പാണ്ഡവർ എന്നു കരുതേണ്ടി വരും. അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ ഒരു ഡൌട്ട്, കുന്തീ ദേവിക്കു ദേവന്മാരിൽ നിന്നും ഉണ്ടായതാണല്ലൊ ആദ്യ മൂന്നു പുത്രന്മാർ (അതേ തന്ത്രം മാദ്രിക്കു പഠിപ്പിച്ചു കൊടുക്കുകയും അശ്വനീ ദേവകളിൽ നിന്നും മാദ്രിക്കു ഉണ്ടായതുമാണ് നകുലസഹദേവന്മാർ). അപ്പോൾ പിന്നെ പാണ്ഡവർ എങ്ങനെ പാണ്ഡുപുത്രരാകും? ഓകെ ശരി, ദേവകളുടെ വരപ്രസാദത്താൽ ലഭിച്ച പുത്രന്മാരാണ് ഇവർ എന്നു നമുക്കു കരുതാം, അതായതു പാണ്ഡു പുത്രർ. അപ്പോൾ പാണ്ടു എങ്ങനെ രാജാവായി എന്നു വിശകലനം ചെയ്യേണ്ടി ഇരിക്കുന്നു. കുറച്ചു പിന്നിലേക്കു പോകാം.

രാജ്യത്തിന്റെ അനന്തരവകാശിയായിരുന്നിട്ടും അന്ധനായതിനാലാണ് ധൃതരാഷ്ട്രർ ഭരിക്കേണ്ടിയിരുന്ന രാജ്യം അനുജൻ പാണ്ഡു ഏറ്റെടുക്കുന്നത്. അപ്പോൾ തിയററ്റിക്കലി രാജാവ് ധൃതരാഷ്ട്രർ തന്നെ. ആ സ്ഥാനത്തു നിന്നു കൊണ്ട് പാണ്ഡു രാജ്യം ഭരിച്ചു എന്നു മാത്രം. അങ്ങനെ എങ്കിൽ കൌരവർ അല്ലെ രാജ്യത്തിനു അവകാശി? അല്ല ഇനി ധൃതരാഷ്ട്രർ എങ്ങനെ രാജാവാകും എന്നു നോക്കാം. കുറച്ചുകൂടെ പിന്നിലെക്കു പോകാം.

അമ്മമഹാറാണി സത്യവതിയുടെ മൂത്ത ചെറുമകൻ ആണ് ധൃതരാഷ്ട്രർ, പാണ്ഡുവും വിദുരരും ഇളയവർ. സത്യവതിക്ക് മക്കൾ രണ്ട്, വിചിത്രവീരനും, ചിത്രാംഗതനും. യുദ്ധക്കൊതിയനായ ചിത്രാംഗതൻ യുദ്ധം ചെയ്തു വീരമൃത്യു പ്രാപിച്ചു. വിചിത്രവീരന്റെ ഭാര്യമാർ അംബികയും അംബാലികയും (ഭീഷ്മർ പണ്ട് തട്ടിക്കൊണ്ട് വന്ന മൂവർ സംഘത്തിലെ രണ്ട് പേർ). ഭാര്യമാരോടൊപ്പം മാസ്സങ്ങളോളം രമിച്ച വിചിത്രവീരനു സംഭവിച്ചതു മരണം. അംബികക്കും അംബാലികക്കും മക്കളില്ല. രാജ്യത്തിനു അനന്തരാവകാശിയും ആയിട്ടില്ല. ഇവിടെ ആണു സത്യവതിയുടെ ബുദ്ധി വർക്ക് ഔട്ട് ആകുന്നത്. പണ്ട് ശന്തനു മഹാരാജാവിനെ വരിക്കുന്നതിനു മുൻപ് പരാശര മുനിവരൻ പുകമറ ശൃഷ്ഠിച്ച് തന്നെ പ്രാപിക്കുകയുണ്ടായി. അതിൽ പിറന്ന പുത്രൻ ആണ് വ്യാസ്സൻ. രൂപത്തിൽ കാട്ടാളനെങ്കിലും അവനിലൂടെ വംശപരമ്പര നില നിർത്തണം. അങ്ങനെ സത്യവതിയുടെ പ്രത്യേക താൽ‌പ്പര്യ പ്രകാരം വ്യാസ്സൻ രംഗപ്രവേശം ചെയ്യുന്നു.

ആദ്യ രാത്രി വ്യാസ്സൻ അംബികയുമായി കഴിഞ്ഞു കൂടി. വ്യാസ്സന്റെ കാട്ടാളരൂപം കണ്ട അംബിക വെറുപ്പു കൊണ്ട് കണ്ണടച്ചു പോയി (വേറെ നിവൃത്തി ഇല്ല). അങ്ങനെ ഉണ്ടായ പുത്രൻ അന്ധനായി. അടുത്ത ഊഴം അംബാലികയുടെത്. കിടക്കയിൽ പേടിച്ച് വിളറി വെളുത്ത അംബാലികക്കു ജനിച്ചതോ ശക്തിഹീനനും വിവർണ്ണനുമായ പാണ്ടുവും. ഇവർ രണ്ടു പെരും പിൽക്കാലത്ത് രാജ്യം ഭരിക്കാൻ യോഗ്യരല്ല എന്നു മനസ്സിലാക്കിയ സത്യവതി മൂന്നാമതൊരു ട്രൈക്കായി ഒരുങ്ങി. ഇത്തവണ നറുക്ക് വീണതു വീണ്ടും അംബികക്ക്. ബുദ്ധിമതിയായ അംബിക ദാസ്സിയെ തന്റെ വേഷം കെട്ടിച്ച് കിടപ്പറയിൽ ഇരുത്തി.ദാസ്സി വ്യാസ്സനെ വേണ്ടുവോളം സന്തോഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ ശൂദ്ര സ്ത്രീയിൽ ഉണ്ടായ രാജ സന്തതിയായി വിദുരർ.

അപ്പോൾ പിന്നെ കുരു പുത്രനായ ശന്തനുവിന്റെ വംശ പരമ്പര ആണ് ഇവർ എന്നു പറയാൻ പറ്റുമോ? തന്റെ പുത്രിക്കു ശന്തനുവിൽ ഉണ്ടാകുന്ന പുത്രനെ രാജാവാക്കണം എന്ന സത്യവതിയുടെ പിതാവിന്റെ ആഗ്രഹം നടപ്പിലാക്കും എന്നു ശപഥം ചെയ്തു ഗംഗേയൻ ഭീഷ്മർ!!.രാജഭരണം ഏറ്റെടുക്കുനതിനു മുൻപെ സത്യവതിയുടെ പുത്രന്മാർ മണ്ണോടണഞ്ഞു. അപ്പോൾ പിന്നെ ആദ്യ ബന്ധത്തിൽ ഉണ്ടായ വ്യാസ്സന്റെ കടാക്ഷത്താൽ തന്റെ മരുമക്കൾക്കുണ്ടായ മക്കളാൽ വംശപരമ്പര നിലനിർത്തി സത്യവതി. അപ്പോൾ ശരിക്കും ഇവരാണോ ശന്തനുവിന്റെ പിൻ തലമുറക്കാർ? ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടുന്നില്ല .എന്റെ സംശയം ഒന്നു ക്ലിയർ ചെയ്യു.
ഭാഗ്യം, ശന്തനു കുരുവിന്റെ നേർപുത്രൻ തന്നെ. അല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്കവിടെയും ഡൌട്ട് ആയേനെ.

പണ്ട് പ്രചരിച്ചിരുന്ന ഒരു എസ് എം എസ് ഓർമ്മ വരുന്നു. ദേവകി വസുദേവന്മാരിൽ ജനിക്കുന്ന പുത്രൻ തന്റെ കഥ കഴിക്കും എന്നറിഞ്ഞിട്ടും എന്തു കൊണ്ട് കംസ്സൻ അവരെ ഒരേ തുറങ്കിൽ അടച്ചു?...
ഞാൻ ഓടി...............

നൈൽ നദിയുടെ ദാനം.

2009-05-16T15:20:00.005+05:30

ഗ്രീക്ക് ചരിത്രകാരനായ ഹെറൊഡോട്ടസ് നൈൽ നദിയുടെ ദാനം എന്നു വിശേഷിപ്പിച്ച ഒരു നാടുണ്ട്, ഈജിപ്റ്റ്. ജീവ ദാനിയായ നൈൽ നദി അന്നു ദിശ മാറി ഒഴുകിയിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു പക്ഷെ തീർത്തും തരിശായ മരുഭൂമി മാത്രമായിരുന്നേനെ ഈജിപ്റ്റ്. പലപ്പോഴായി ഉണ്ടായ പ്രളയത്തിൽ നദിയുടെ ഇരു കരകളിലും ഫല സമ്പുഷ്ടമായ മണ്ണ് നിക്ഷേപിച്ചു പോയി നൈൽ. കർഷകർ ഗോതമ്പും ബാർളിയും കരിമ്പും മറ്റ് ഫല വൃക്ഷങ്ങളും വെച്ച് പിടിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ നൈൽ നദിയുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ സാംസ്കാരികവും ആദ്ധ്യാത്മകവും ബൌദ്ധികവുമായ ഒരു ജന സമൂഹം അവിടെ വളർന്നു വന്നു. വളരെ രസ്സകരവും എന്നാൽ നിഗൂഢവുമായ കഥകൾ ആണു പുരാതന ഈജിപ്റ്റിനു പറയാനുള്ളത്.

മെനസ് ചക്രവർത്തി 3100 BC യിൽ നൈൽ നദിയുടെ ഇരു കരകളിലുമായി വിഭജിച്ചു കിടന്ന ഈജിപ്റ്റിനെ ഒറ്റ സാമ്രാജ്യമാക്കി. മെംഫിസ് ആയിരുന്നു അന്ന്ത്തെ തലസ്ഥാനം.1554 BC മുതലായിരുന്നു ഭരണകർത്താക്കളെ “ഫറോവ“ എന്നറിയപ്പെടാൻ തുടങ്ങിയത്. ഹോറസ് ദൈവം എന്നുകൂടി അറിയപെട്ടിരുന്ന ഫറോവകൾ ഏതാണ്ട് 27 നൂറ്റാണ്ടുകളോളം ഈജിപ്റ്റ് ഭരിക്കുകയുണ്ടായി. വിശിഷ്ട ഭവനം എന്നു അർഥം വരുന്ന “പെർ ആ“ എന്ന ഈജിപ്ഷ്യൻ വാക്കിൽ നിന്നാണ് ഫറോവ എന്ന പദം ഉണ്ടായത്. ഭരണം നിയന്ത്രിക്കാനും, ചുങ്കം പിരിക്കാനും ഘജനാവ്, കൃഷി, വിദേശകാര്യം മുതലായ മറ്റ് വകുപ്പുകൾ കൈകാര്യം ചെയ്യാനും വിസിയർ എന്നു വിളിക്കപെട്ട ഉദ്യോഗസ്ഥരെ ഫറോവ നിയമിച്ചിരുന്നു.

ലോകാത്ഭുതങ്ങളിൽ ഒന്നായ പിരമിഡുകളെ കുറിച്ചുള്ള വിവരം ഇന്നും നിഗൂഢമാണു. "life after death" അഥവ പുനർജന്മത്തിൽ വിശ്വസ്സിച്ചിരുന്നവർ ആയിരുന്നു പൌരാണിക ഈജിപ്റ്റുകാർ. മരണ ശേഷം മറ്റൊരു ലോകത്തിൽ പുനർജനിക്കുമെന്നും അവർക്കു അഭിവൃദ്ധി കിട്ടാൻ ശവശരീരം കേട്പാടുകൾ കൂടാതെ സൂക്ഷിക്കണം എന്നും അവർ വിശ്വസ്സിച്ചു പോന്നിരുന്നു. ഇതിനായി കനോപിക് ജാർ എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ശവപ്പെട്ടികളിൽ കരളും ആമാശയവും ശ്വാസ്സകോശവും നീക്കപ്പെട്ട ശവശരീരങ്ങൾ ഉണക്കി ലെനൻ തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞു സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു. ഇന്നു ഇത്തരം മമ്മികളെ കുറിച്ച് പഠിക്കുന്ന ഒരു ശൃംഖല തന്നെ ഉണ്ട്. പ്രഭുക്കന്മാരുടെയും ഫറൊവകളുടെയും മമ്മികൾ പിരമിഡുകൾ ഉണ്ടാക്കി അതിനുള്ളിലാണ് സൂക്ഷിച്ചിരുന്നതു,valley of the kings എന്നായിരുന്നു അവിടം അറിയപ്പെട്റ്റിരുന്നതു . പുനർജന്മത്തിൽ ഇവർക്കു ഉപയൊഗിക്കാനായുള്ള പണവും മറ്റ് വസ്തുക്കളും അതിനുള്ളിൽ സൂക്ഷിച്ചു പോന്നിരുന്നു. ഇവയിൽ ഒരു വലിയ വിഭാഗവും പിൽകാലത്ത് കൊള്ള ചെയ്യപെട്ടു. 1922ൽ ബ്രിട്ടീഷ് ആർകിയോളജിസ്റ്റ് ഹൊവാർഡ് കാർട്ടർ തുതങ്ഹമുൻ (tutankhamen) എന്ന യുവ ഫറോവയുടെ മമ്മി കണ്ട്പിടിച്ചത് ഈജിപ്ഷ്യൻ ചരിത്ര പഠനത്തിന് ഒരു നാഴിക കല്ലായി. പൂർണമായി സ്വർണ്ണത്തിൽ തീർത്തതായിരുന്നു അത്. മറ്റ് വിലപിടിപ്പുള്ള രത്നങ്ങളും അതിൽ നിന്നും കണ്ടെടുക്കുകയുണ്ടായി. തുതങ്ഹമുനെ അടക്കം ചെയ്തിരുന്ന പിരമിഡിൽ നാലു ചെറു അറകളും കണ്ടെത്തുകയുണ്ടായി. തുതങ്ഹമുന്റെ സിംഹാസ്സനം, കിരീടം, രഥം, കിടക്ക, ആഭരണങ്ങൾ, ആയുധങ്ങൾ മുതലായ വിലപിടുപ്പുള്ള വസ്തുക്കൾ ആണ് അതിനുള്ളിൽ നിന്നും കണ്ടെത്തിയത്. എന്റെ ജീവൻ ആമെന്റെ (ഈജിപ്ഷ്യൻ ദൈവം) കൈകളിൽ എന്നു അർഥം വരുന്ന തുതങ്ഹമുന്റെ മരണം 18ആം വയസ്സിലായിരുന്നു. തുതങ്ഹമുന്റെ പിരമിഡ് രണ്ട് തവണ കൊള്ളയടിക്കാൻ ശ്രമിക്കപ്പെട്ടു. തുതങ്ഹമുന്റെ മമ്മി കണ്ട് പിടിക്കപെട്ടതോടെ പല കഥകളും പ്രചരിക്കൻ തുടങ്ങി. ഹൊവാർഡ് കാർട്ടറിന്റെ സഹായിയായ ജോർജ് ഹെർബെർട്ടിന്റെ മരണവുമായി ബന്ധപെട്ട കഥയാണ് ഏറ്റവും രസ്സകരം. കൊതുകു കുത്തി ഹെർബെർട്ട് മരണമടയുകയും തുടർന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വളർത്ത് നായയും ജോലിയിൽ ഏർപെട്ടിരുന്ന മറ്റ് ചിലർ സംശയാസ്പദമായ രീതിയിൽ മരിച്ചതും മമ്മിയുടെ ശാപം മൂലം ആണെന്ന് പ്രചരിച്ചു. തുതങ്ഹമുന്റെ ശവകുടീരത്തിൽ ഫറൊവകളുടെ വിശ്രമത്തിനു വിഘ്നം വരുത്തുന്നവരെ മരണം തേടിയെത്തും എന്നു തുടങ്ങിയ ലേഖനങ്ങൾ ഇത്തരം സംശയങ്ങൾക്ക് അക്കാലത്ത് ആക്കം കൂട്ടി.

പുരാതന ഈജിപ്റ്റിലെ ചരിത്രം പിൽകാലത്ത് ലോകം അറിഞ്ഞത് ഹെറോഗ്ലിഫിക്സ്/hieroglyphics എന്നറിയപെട്ടിരുന്ന ചുമർ ചിത്രങ്ങളിലൂടെ ആണ്. സ്ക്രൈബ്സ് എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന വിദഗ്ധരാണ് ഇത്തരം ചിത്രങ്ങൽ വരച്ച് പോന്നിരുന്നത്. ഓരോചിത്രവും ഒരോ ആശയത്തെ പ്രതിനിദാനം ചെയ്തിരുന്നു. കണക്കിലും വാനനിരീകഷണത്തിലും വിദഗ്ധർ ആയിരുന്നു ഈജിപ്തുകാർ. 365 ദിവസ്സം ഉള്ള ഒരു കലണ്ടർ അവരുടേതായി ഉണ്ടായിരുന്നു അത്രെ. ഹെറോഗ്ലിഫിക്സ് പൂർണമായി ഗ്രഹിച്ച്ചെടുക്കാനായുള്ള വൈദഗ്ദ്യം ഇല്ലതെ പോയതു ഇന്നും ആ മഹത് സംസ്കാരത്തെ കുറിച്ചുള്ള അറിവ് അപൂർണ്ണമായി നിലനിൽക്കുന്നു

ഒരു തീർഥാടനത്തിന്റെ ബാക്കി പത്രം - രണ്ടാം ഭാഗം

2009-05-09T22:15:00.005+05:30

ഇനി വേണ്ടതു ഒരു മുങ്ങിക്കുളി ആണ്. 23 വർഷത്തെ പാപങ്ങൾ ആണ് കഴുകി കളയാൻ കിടക്കുന്നതു. അതു കൊണ്ടു കുളി ഒന്നു വിസ്തരിച്ചു തന്നെ ആകണം. അതിനായിട്ട് പറ്റിയ ഒരു ഇടം കണ്ടു പിടിക്കണം. എങ്ങും ജനം. പ്രായ ഭേദം ഇല്ലാതെ വെള്ളം കണ്ട ആക്രാന്തത്തിൽ എടുത്തു ചാടുകയാണു ഗംഗയിലേക്കു. മഹാഭാരതം സീരിയലിൽ ഗംഗ വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച് നദിയിൽ നിന്നും കര കയറി ഭീഷ്മരെ കാണാൻ വന്നു എന്നതൊക്കെ അവിശ്വസ്സനീയം. എത്ര ശ്രമിചാലും വെള്ള വസ്ത്രത്തിൽ ആ നദിയിൽ നിന്നും കയറി വരിക എന്നതു അസാദ്യം. കറു കറുത്ത ജലം. മുൻസിപാലിറ്റി ഓടയിൽ കൂടി പോലും ഇത്രയും മലിനമായ ജലം ഒഴുകുന്നതു കണ്ടിട്ടില്ല. ഇന്നത്തെ ഗംഗ അത്രത്തോളം കളങ്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മാസ്സത്തിൽ രണ്ടു വട്ടം മാത്രം കുളിക്കുന്ന ഭയ്യമാരും ഭാഭിമാരും നിന്ന നിൽ‌പ്പിൽ ചാടി കുളിക്കുന്ന ഇടം അല്ലെ. ഇതിൽ കൂടുതൽ ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കണ്ട എന്നു ഗദ്ഗദം പറയേണ്ടി വന്നു. കോളറ ബാധിച്ച് ഒത്തിരി പേർ മരണമടഞ്ഞപ്പോൾ ആണു 1903ൽ ഹരിദ്വാർ ഇമ്പ്രൂവ്മെന്റ് സൊസൈറ്റി രൂപം കൊണ്ടത്. ആ സൊസൈറ്റിയുടെ ഇമ്പ്രൂവ്മെന്റിനു ഇന്നു ഗവർണ്മെന്റ് കോടികൾ ചിലവാക്കുന്നു. മാനവ രാശി എത്രത്തോളം കളങ്കപ്പെടുന്നുവോ അത്രത്തോളം ഗംഗ മലിനമാക്കപ്പെടുന്നു. പെട്ടന്ന് ഓർമ്മ വന്നത് ഭുപൻ ഹസ്സാരികയുടെ ഒരു പാട്ടാണ്.

“നൈതികത നഷ്ട് ഹുയി...മാനവത ഭ്രഷ്ട് ഹുയി...നിര് ലജ്ജ് ഭാവ് സെ ബഹ്തി ഹൊ ക്യൂൻ?.....

വിസ്താർ ഹെ അപാർ..പ്രജ ദോനൊ പാർ...കരെ ഹ ഹ കാർ....നിശബ്ദ് സദാ....
ഓ ഗംഗാ ബഹതി ഹൊ ക്യൂൻ?.....“

കറുപ്പിനു ഏഴഴകാണെങ്കിലും ജലത്തിനു കറുപ്പ് നിറം ഒട്ടും മാച്ചബിൾ അല്ല. അതു കൊണ്ടു തിരിച്ചു റൂമിൽ പോയി പിയെസ്സ് സോപ് ഇട്ട് കുളിച്ച് പാപം കഴുകി കളയാം എന്നു തീരുമാനിക്കെണ്ടി വന്നു. ഹിമാലയ സാനുക്കളിൽ നിന്നും ഒഴുകി വരുന്ന ജലം തന്നെയാണ് ഡെറാഡൂണിലെ പൈപ്പിൽ വരുന്നതു, അത്രെം പുണ്യം തന്നെ ധാരാളം!!!
എന്തായാലും വന്നതല്ലെ ഗംഗയെ തൊടാതെ പോയാൽ അതു നഷ്ടം തന്നെ ആണു. അതു കൊണ്ട് ആ പുണ്യ നദിയിൽ കാലുകൾ നനച്ച് 2 ശതമാനം പാപം ഞാൻ കഴുകി കളഞ്ഞു. മറ്റ് പാമ്പ് സന്യാസ്സിമാർ വന്നു പിടി കൂടുന്നതിനു മുൻപെ ഇനി അവിടുന്നു രക്ഷപ്പെടണം. തൊട്ടടുത്ത് കണ്ട ഒരു കടയിൽ നിന്നും ഒരു കുപ്പി ചന്ദനപ്പൊടിയും വാങ്ങി ഞങ്ങൾ അവിടന്ന് സ്ഥലം കാലിയാക്കി. ഇന്നും ഒരു ഓർമ്മയെന്നോണം നിറഞ്ഞ ഭക്തിയോടെ കുളി കഴിഞ്ഞു ആ ചന്ദനം ഞാൻ തൊടാറുണ്ട്.
അവിടന്നു ഞങ്ങൾ നേരെ പോയത് ചണ്ടി ദേവി ക്ഷേത്രത്തിലേക്കാണ്. ഏതാണ്ട് 5 കി മി ദൂരത്ത് നീൽ പർവത് എന്ന മല മുകളിൽ ആണു പ്രസ്തുത ക്ഷേത്രം. 8ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ ആദി ശങ്കരൻ ചണ്ടി ദേവിയുടെ വിഗ്രഹം അവിടെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു എന്നാണ് വിശ്വാസ്സം. കഷ്മീർ മഹാരാജാവായ സുചത് സിങ് ആണ് പിൽക്കാലത്ത് ആ ക്ഷേത്രം പണി കഴിപ്പിച്ചത്. ചണ്ടി ദേവിയെ കുറിച്ചു സ്കന്ദ പുരാണത്തിൽ പരാമർശം ഉണ്ട്.അസുര രാജാക്കന്മാരായ ശുംഭ നിശുംഭമാരുടെ പടത്തലവനായ ചണ്ട-മുണ്ടനെ (ബെസ്റ്റ് പേരു) ഇവിടെ വെച്ചാണത്രെ ദേവി കൊന്നതു. അതിനാലാണു ദേവിയെ ചണ്ടി ദേവി എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ടത്. ആ മല കയറുക എന്നതു ദുഷ്കരം ആണു. റോപ് വേ സർവീസ് ഉപയോഗിക്കുകയാണെങ്കിൽ 5 മിനുറ്റിനകം മുകളിൽ എത്താം. അതിനുള്ള ടിക്കറ്റ് എടുത്ത് ഞങ്ങൾ റോപ് വേ പേടകത്തിനകത്ത് കയറി കൂടി. കയർ പൊട്ടിക്കാതെ സംഭവം ഞങ്ങളെ മുകളിൽ എത്തിച്ചു. ഒരു സെറ്റ് കുരങ്ങന്മാർ താലപ്പൊലിയും ആയി ഞ്ങ്ങളെ സ്വീകരിക്കാൻ അവിടെ തയ്യാറായി ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ കാലു കുത്തിയതും സ്മിതയുടെ കാമറ ഒരു കുരങ്ങ് അടിച്ചോണ്ട് ഓടി. പിന്നെ അവിടെ പൊടി പൂരം ആയിരുന്നു. സെക്യൂരിറ്റി അണ്ണന്മാർ കുരങ്ങന്മാരുടെ പിറകെ, ഞങ്ങൾ അണ്ണന്മാരുടെ പിറകെ, ആകെ ജഗ പൊക. ഒടുവിൽ കുരങ്ങനെ കൊഞ്ഞനം കാട്ടി ദേവിയേയും തൊഴുതു ഞങ്ങൾക്ക് മല ഇറങ്ങേണ്ടി വന്നു. വിലപ്പെട്ട കുറെ സ്റ്റിൽ സ്സാണ് ഞങ്ങൾക്ക് നഷ്ടമായത്. ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും അവറ്റകൾക്കും കാണുമല്ലൊ ആഗ്രഹം ഒരു ഫാമിലി ഫോട്ടോക്കായി.
ഇനി ഇപ്പോൾ പോയതു പോയി, നേരെ റിഷികേശിലേക്ക് വിട്ടു ഞങ്ങൾ. ഉണ്ടായ നഷ്ടം അവിടന്ന് നികത്തണം. ആര്യാവർത്തം എന്നറിയപ്പെടുന്ന ആര്യന്മാരുടെ പ്രദേശമായ ഗംഗ നദിയുടെ തീരത്ത് കൂടെ ഞങ്ങൾ വീണ്ടും യാത്ര തുടർന്നു. ദൈർഘ്യത്തിൽ എഷ്യയിലെ പതിനഞ്ചാമത്തെ സ്ഥാനമുള്ള നദി, ഭാരത സംസ്കാരത്തിന്റെ മൂക സാക്ഷി, പല മഹാരഥന്മാരുടെയും ഉയർചയും വീഴ്ചയും കണ്ട നദി, ലോകത്തു ഏറ്റവും ബഹുമാനിക്കപ്പെടുന്ന സംസ്കാര പാരമ്പര്യം നമുക്കു സമ്മാനിച്ച നദി...

വെറുതെ വീണ്ടും ഞാൻ മൂളി പോയി

“അൻപഠ് ജൻ, അക്ഷർഹീൻ,........ അനുഗിജ്ഞൻ, ഘാദ്യൊവിഹീൻ,......നേത്രവിഹീൻ ദിക്ഷ്മോനു ഹൊ ക്യൂൻ?.......

ഇതിഹാസ് കി പുകാർ....കരെ ഹുങ്കാർ.....ഓ ഗംഗ കി ധാർ...നിർബൽ ജൻ കോ......
സബൽ സംഗ്രാമി...സമഗ്രൊ ഗ്രാമി ബനാതി നഹി ഹൊ ക്യൂൻ?......

തേജസ്സ്വനി ക്യു ന രഹി....... തും നിശ്ചയ് ചിതന് നഹിൻ..... പ്രാണോം മെ പ്രേരണ ദേത്തി ന ക്യൂൻ?...
തും മധ അവമി..... കുരുക്ഷേത്ര ഗ്രാമി..... ഗംഗെയ ജനനി...... നവ ഭാരത് മേം....... ഭീഷ്മ രൂപി സുത സമരജയി..... ജനതി നഹി ഹെ ക്യൂൻ?.....

വിസ്താർ ഹെ അപാർ..പ്രജ ദോനൊ പാർ...കരെ ഹ ഹ കാർ....നിശബ്ദ് സദാ....
ഓ ഗംഗാ ബഹതി ഹൊ ക്യൂൻ?.......“

ഒരു തീർഥാടനത്തിന്റെ ബാക്കി പത്രം - ഒന്നാം ഭാഗം

2009-05-05T19:10:00.016+05:30

2006 ഫെബ്രുവരി....................

നാളെ രാവിലെ ഹരിദ്വാറിലേക്കു പുറപ്പെടണം. പൂർവികരുടെ മോക്ഷത്തിനായി ഭഗീരധ മഹാരാജാവ് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നും ഗംഗയെ കൊണ്ട് വന്നു ഒഴുക്കിയ പുണ്യ ഭൂമി. ത്രിമൂർത്തികളുടെ ദർശനത്താൽ പവിത്രമായ ഇടം. കല്ലിൽ പതിഞ്ഞ മഹാവിഷ്ണുവിന്റെ കാൽ‌പ്പാദത്തെ തൊട്ടു നമസ്ക്കരിച്ച് ഒഴുകുന്ന പുണ്യ നദിയുടെ നാട്. പന്ത്രണ്ട് വർഷത്തിലൊരിക്കൽ മാത്രം നടക്കുന്ന മഹാ കുംഭ മേളയുടെ നാട്. തീർത്തും ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല ആ രാത്രിയിൽ. കോളെജിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് ശ്രീ എം മുകുന്ദന്റെ ഹരിദ്വാറിൽ മണികൾ മുഴങ്ങുന്നു എന്ന നോവൽ വായിച്ചതു തൊട്ട് തുടങ്ങിയ ആരാധനയാണു ഈ നാടിനോട്. ഒരിക്കലും കരുതിയതല്ല അവിടേക്കൊരു യാത്ര തരപ്പെടുമെന്ന്.

ഞാൻ താമസ്സിക്കുന്ന ഡെറാഡുണിലെ ഓ എൻ ജി സി അകാദമിയിൽ നിന്നും മൂന്ന് മണിക്കൂർ യാത്രയെ ഉള്ളു അവിടേക്കു. ഞങ്ങൾ അഞ്ച് പേരാണു യാത്രക്കു പ്ലാൻ ഇട്ടതു. പോകാനായി ഒരു കാർ ബുക്ക് ചെയ്തു. ഞാനാണു കൂട്ടത്തിലെ ഏക മലയാളി. സ്മിത എന്ന ബംഗാളി ചേച്ചിയും യു പീ കാരായ രാഹുൽ, സുശീൽ എന്നിവരും ഝാർഘണ്ട്കാരൻ ഓം പ്രകാശ് മേത്തയുഒ പിന്നെ ഞാനും അടങ്ങുന്ന അഞ്ചു പേർ. പുണ്യ നദിയായ ഗംഗയെ ആദ്യമായി കാണാൻ പോകുന്നതിലുള്ള ത്രില്ലിൽ ആയിരുന്നു ഞാൻ. ഹരിദ്വാറിനെ കുറിച്ചു ആദ്യം നെറ്റായ നെറ്റിലെല്ലാം തപ്പി ഒരു പഠനം നടത്തി. ഗൂഗിൾ അണ്ണൻ ഹരിദ്വാറിന്റെ ഫുൾ ഹിസ്റ്ററി പറഞ്ഞു തന്നു. അതിൽ എന്നെ ആകർഷിച്ച ഒരു സംഭവം അമ്രുതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. സാഗര മഥനത്തിനു ശേഷം അമ്രുതുമായി പറന്ന ഗരുഡന്റെ കുംഭത്തിൽ നിന്നും ഒരു തുള്ളി അമ്രുതു ഇവിടെ പതിച്ചു എന്നും, അതിനാൽ ഇവിടെ മുങ്ങി കുളിച്ചാൽ സകല വിധ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോക്ഷം ലഭിക്കുമെന്നും ആണു ഐതിഹ്യം. തിരുനെല്ലി ക്ഷേത്രതിനെ കുറിച്ചും ഞാൻ ഇങ്ങനെ ചിലതു കേട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്തായാലും കിട്ടിയ അവസ്സരത്തിൽ സകല പാപങ്ങളും മുങ്ങി കുളിച്ച് കളഞ്ഞിട്ട് തന്നെ കാര്യം.രാവിലെ എഴു മണിക്കു കാർ വന്നു. ഓ എൻ ജി സിയിലെ ട്രെയിനിങ്ങ് പിരീഡ് ആയതിനാൽ പ്രത്യേക അനുവാദം ഒക്കെ ഞങ്ങൾ നേരത്തെ വാങ്ങിയിരുന്നു. N H 58 ൽ കൂടെയുള്ള സുഖമുള്ള യാത്ര. ഇളം തണുപ്പുള്ള കാലാവസ്ഥ. ചുറ്റും പച്ചപ്പ്. സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല.

പത്ത് മണിയോടെ ഞങ്ങൾ ഹറിദ്വാറിലെ ഗംഗാ ദ്വാര അഥവ ഹരി കി പൌരി എന്ന പ്രസിദ്ധമായ തീർത്ഥാടന കേന്ദ്രത്തിൽ എത്തി. വിക്രമാദിത്യ മഹാരാജാവു തന്റെ സഹോദരനായ ഭ്രുതാരിയുടെ ഒറ്മ്മക്കായി ആണു ഗംഗാ ദ്വാര സ്ഥാപിച്ചത്. അവിടത്തെ പ്രസിദ്ധമായ ബ്രഹ്മകുണ്ടിൽ എന്നും ആയിര കണക്കിനു ഭക്തർ പൂജാതി കർമങ്ങൾ ചെയ്ത് പോകും. സന്ധ്യക്കു ഇവിടെ പൂർവികർക്കായി ചെറു ചെറു വിളക്കുകൾ (ഇടിഞ്ഞിൽ) ഗംഗയിൽ ഒഴുക്കാം. പ്രതീക്ഷക്കു വിപരീതമായി ഞങ്ങളെ വരവേറ്റത് കറ്റുത്ത നിറങ്ങളും സർപ്പങ്ങളും ആണു. തികച്ചും ഒരു വാണിജ്യ കേന്ദ്രം. ചുറ്റും കാവി വസ്ത്രം ധരിച്ച് കുങ്കുമവും ഭസ്മവും പൂശിയ സന്യാസ്സിമാർ. അവരുടെ കൈകളിൽ പല തരത്തിലുള്ള സർപ്പങ്ങൾ. ചിലർ പെരുമ്പാമ്പിനെയും മലമ്പാമ്പിനെയും കഴുത്തിൽ ചുറ്റിയിരിക്കുന്നു. ഭക്തി മൂത്തു ചെയ്യുന്നതായിരിക്കും ഇതെന്നാണു ആദ്യം കരുതിയത്. അതിനെ തൊട്ട് വണങ്ങാനും കഴുത്തിൽ ഇടാനും ഒക്കെയായി വൻ ജനതിരക്ക്. പകരം ഇവർക്കു കാശ് കൊടുക്കണം. ഇരുപതു രൂപയാണു കുറഞ്ഞ കൂലി. എന്നെ വട്ടം ഇട്ടു നടന്ന ഒരു പാമ്പ്കാരനിൽ നിന്നും രക്ഷപെട്ട് മുന്നിലേക്ക് ഓടിയതും കിട്ടി മുഖത്തെന്തൊ ഒരേറ്. ആദ്യം ഒന്നു പരിഭ്രമിച്ചു. പിന്നീടാണു മനസ്സിലായതു ആരോ കുറെ മഞ്ഞൾ പൊടി എടുത്തെറിഞ്ഞതാണെന്നു. നോക്കിയപ്പോൾ ഹനുമാൻ!!!

പണ്ട് മുടങ്ങാതെ വ്യാഴാഴ്ച്ചകളിൽ തിരുവനന്ദപുരത്തെ പി എം ജി ജംഗ്ഷനിൽ ഉള്ള ഹനുമാൻ ക്ഷേത്രത്തിൽ പോയതിന്റെ ഫലം കണ്ടു. സാക്ഷാൽ ഹനുമാൻ എന്റെ മുന്നിൽ. ഒരു നിമിഷത്തേക്കു ഒന്നു പരിഭ്രമിച്ചു, എന്താ പറയുക എന്നറിയാതെ. കണ്ണിൽ വീണ മഞൾ പൊടി ഒന്നു തുടച്ചു കളഞ്ഞപ്പോൾ ആണു മനസ്സിലായതു ഫാൻസി ഡ്രസ്സ് ആയിരുന്നു എന്നു. ഹനുമാന്റെ വേഷം ധരിച്ച ഒരാൾ. എന്റെ ഭാവി അയാൾ വിളിചു പറയുകയാണ്. എന്റെ വിവാഹം, ജനിക്കാൻ പോകുന്ന കുട്ടികൾ, ഉദ്യോഗത്തിൽ സ്ഥാന കയറ്റം....അങ്ങനെ ശുഭകരമായ കുറെ സംഭവങ്ങൾ. സുസ്ഥിര ഭാവി കേട്ട് രോമാഞ്ച കഞ്ചുകനായി നിന്ന എന്നോട് പെട്ടന്നാണ് ഹനുമാൻ പ്രത്യുപകാരം എന്നോണം 50 രൂപ ചോദിച്ചത്. ഇതിപ്പോൾ നാട്ടിലെ സാദാ കുറത്തി പറയും എന്ന മട്ടിൽ അതവഗണിച്ച് ഞാൻ നടന്നു നീങ്ങി. പിന്നെ കേട്ടത് ശാപ വർഷം ആയിരുന്നു. രണ്ട് കൈയും പൊക്കി ഹനുമാൻ എന്നെ ശപിച്ചു. എന്റെ ഭാവിയിൽ എന്തൊക്കെയൊ പന്തികേട് വരുമെന്നു പറഞ്ഞ്. വെറും 50 രൂപ കൊടുത്ത് ഭാവി സുസ്ഥിരമാക്കേണ്ട ഞാൻ സകല വിധ പാപങ്ങളും ഇരന്നു വാങ്ങി.

തെല്ല് ദുഖത്തോടെ മുന്നോട്ട് നോക്കിയപ്പോൾ കൂടെ വന്ന രാഹുൽ ഭക്തി മൂത്ത് കഴുത്തിൽ ഒരു പെരുമ്പാമ്പിനെയും ഇട്ട് നിൽക്കുന്നു. നിന്നിടത്തു തന്നെ ഛർദ്ദിക്കാൻ ആണു ആദ്യം മനസ്സു വന്നതു. പള പളാന്ന് തിളങ്ങുന്ന ആ ഇഴജന്തുവിന്റെ ഉടൽ അവന്റെ കഴുത്തിൽ ഒട്ടി ഉരുമ്മി....എങ്ങാനും നല്ല ബുദ്ധി തോന്നി അതെങ്ങാനും അവന്റെ കഴുത്തിൽ ഒന്നു മുറുകിയാൽ....

ഞാൻ അറിയാതെ പോയ എന്റെ മതം

2009-04-10T22:01:00.004+05:30

ഇന്നും അൽഭുതപ്പെട്ട് പോകുന്നു, വ്യാസൻ മഹാഭാരതം എങ്ങനെ പറഞ്ഞു വെച്ചു എന്നു. ബന്ധങ്ങളുടെ ഒരു കണ്ണി പോലും മുറിയാതെ എഴുതി തീർത്ത ഇതിഹാസ്സം. സാഹസ്സം!!! ഡിഗ്രിക്കു പഠിക്കുന്ന കാലത്തു തിരുവനന്തപുരം യൂണിവേഴ്സിറ്റി ലൈബ്രറിയിൽ ഇരുന്നു മഹാഭാരതത്തിന്റെ മൂന്നു വേർഷനുകൾ വായിച്ചു തീർത്തതു ആ ഒരു ജിജ്ഞാസ്സ കൊണ്ടു മാത്രം ആയിരുന്നു. ബന്ധങ്ങൾ, സ്ഥല നാമങ്ങൾ, അവയുടെ ഭൂമിശാസ്ത്രം എല്ലാം അൽഭുതപ്പെടുത്തുന്നതു തന്നെ. ഒരു മനുഷ്യനു ഇത്രേയും ഒക്കെ എഴുതി പിടിപ്പിക്കാൻ പറ്റുമോ? അതും സ്വയം അതിലെ ഒരു കഥാപാത്രം ആയി വരിക കൂടി ചെയ്തു. അമ്പരപ്പിക്കുന്ന മറ്റൊരു വസ്തുത സ്വന്തം കഥാപാത്രം ഉൾകൊള്ളിച്ചതിനു ശേഷവും അദ്ദേഹം പല പിൻ തലമുറക്കാരെ കുറിച്ചും എഴുതി വെച്ചു എന്നതാണു....
ഞാൻ ഇതൊക്കെ പറഞ്ഞതിനാധാരം ഇനലെ നേരിട്ട ഒരു ചോദ്യ ശരം ആണ്.
“നീ നിന്റെ മതത്തിൽ നിന്നും എന്തു പഠിച്ചു?”
ഉത്തരം പറയാൻ എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. ചോദ്യ കർത്താവൊ അന്യ മതസ്ഥനും.
എനിക്കാകെ അറിയാവുന്നതു മഹഭാരതവും രാമായണവും നാലു വേദങ്ങളുടെ പേരും അയ്യപ്പനും പിന്നെ ആറ്റുകാൽ പൊങ്കാലയും ആണു. ഇതൊക്കെ ആണു എന്റെ മതം. ഇതിനപ്പുറത്തും എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ എന്നു ഇന്നു വരെ അന്വേഷിച്ചിട്ടില്ല. അറിയാൻ താല്പര്യപ്പെട്ടിട്ടുമില്ല, ആരും പറഞ്ഞു തന്നിട്ടും ഇല്ല. അല്ല്ല എങ്ങനെ അറിയാനാണു? ഓത്തു പള്ളിയും സൺ ഡേ സ്കൂളും പൊടി പൊടിക്കുന്ന അവധിക്കാലത്തു ഞങ്ങൾ കളിച്ചു തിമിർത്തു. മസ്റ്റ് അല്ലാത്തതിനാൽ അമ്പലങ്ങളിൽ പോകുന്നതു പോലും അപൂർവം. ഇത്രയും ലിബേർട്ടി മറ്റൊരിടത്തും കിട്ടില്ല. ചോദിക്കാനും പറയാനും ആരുമില്ല. സന്തോഷം.
പക്ഷെ ഇന്നോ, അന്യ മതസ്ഥന്റെ ചോദ്യത്തിനു മുന്നിൽ നാവു കുടുങ്ങി. മത സൌഹാർദം വേണം എന്നു അല മുറ വിളിച്ചു നടക്കുന്ന ഞാൻ ഇത്തരം അവസ്സരങ്ങളിൽ മത വാദി അയി മാറും.
പ്രസ്തുത ചോദ്യം എന്നെ നാണം കെടുപ്പിച്ചു. എനിക്കാകെ ക്ഷീണമായി. ഇനി നാലാൾക്കു മുന്നിൽ ഞാൻ എങ്ങനെ ചെന്നു നിൽക്കും. ഇനി മതത്തെ കുറിച്ചു വല്ലതും പഠിച്ചു കളഞ്ഞേക്കാം എന്നു കരുതിയാലൊ അതൊന്നും വായിചു മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ജ്ഞാനവും ഇല്ല. ഹൈന്ദവ മതത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങളും തത്വങ്ങളെയും കുറിച്ചു പഠിപ്പിച്ചു തരാൻ സൺ ഡേ സ്കൂൾ പോലൊരു ഏർപ്പാട് നമുക്കില്ലാതെ പോയതിന്റെ പോരായ്മ അപ്പോളാണു മനസ്സിലാക്കിയതു. ഇനി ഉള്ള ഏക വഴി അറിവുള്ളവരോട് ചോദിക്കുക എന്നതാണ്. എന്തും കുടുംബത്തിൽ നിന്നും തുടങ്ങണം എന്നാണല്ലൊ. എന്നെക്കാളും പരിതാപകരം ആണു അവരുടെ അവസ്ഥ എന്നതിനാൽ ഒടുക്കം ആ ഉദ്യമം ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വന്നു.
എന്നും കാവി മുണ്ട് മാത്രം ഉടുക്കുന്ന അയൽക്കാരനോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ കിട്ടിയതു നിറം പിടിപ്പിച്ച കഥകൾ മാത്രം. ഒരുമാതിരി ശ്രീ ക്രിഷ്ണ സീരിയൽ ടയിപ്പ്. ടി വിയിൽ സാമിമാരുടെ പ്രസ്സംഗം കേട്ടു. ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. അല്ലേലും നമുക്കാറിയാത്തതു മറ്റുള്ളവനു പറഞ്ഞു കൊടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ ഒരു ഫലവും ഉണ്ടാവില്ല. അതു തന്നെയാണു ഈ സാമിമാരുടെ കണ്ടീഷനും. കറങ്ങി തിരിഞ്ഞു ഒടുവിൽ വീണ്ടും അമ്മയുടെ പക്കൽ തന്നെ എത്തി. ഏറ്റവും വലിയ അറിവിന്റെ ശ്രോതസ്സ് ആണല്ലൊ അമ്മ. അവിടുന്നല്ലെ ലോകം അറിഞ്ഞു തുടങ്ങിയതു. ഞാൻ നേരിട്ട അതേ ചോദ്യം തനെ അമ്മക്കു നേരെയും തൊടുത്തു വിട്ടു.
“ഞാൻ അറിയാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല, അതു കൊണ്ടു ഇന്നു സമാധാനമായി വീട്ടിൽ ഇരിക്കുന്നു. കാലം മാറുന്നതിനോടൊപ്പം അവയെല്ലാം വളച്ചൊടിക്കപ്പെട്ടു, അവനവന്റെ ഇഷ്ട്ടാനുസ്സരണം പല വ്യാഖ്യാനങ്ങളും വന്നു, അന്ധമായ ആചാരങ്ങളും. അല്പമായാ അറിവിനേക്കാളും നല്ലതു ഒന്നും അറിയാതിരിക്കുന്നതു തന്നെയാണു. ഇത്തരം അല്പജ്നാനത്തിന്റെ ഫലം ആണു ഇന്നു മതവികാരം വ്രണപ്പെടുത്തി എന്നതിന്റെ പേരിൽ പലരും അഴി എണ്ണുന്നതു. ആദ്യം മനുഷ്യനെ അറിയു, പിന്നെ ആകാം മതം“.
കരി പുരണ്ട സാരി തുമ്പു കൊണ്ടു മുഖം തുടച്ച് ധ്രിതിയിൽ അടുക്കളയിലേക്കു അമ്മ ഓടി.
അമ്മ തന്നെ ഗുരു, അമ്മ തന്നെ മതം.

ഒരു ഓൺ ലൈൻ വിവാഹ മംഗള പത്രിക...

2009-04-02T19:34:00.004+05:30

Hello Friends,

Q : Why this mail?

A : I want to tell you all one thing important in ma life.

Q : What is that?

A : It’s about my marriage.

Q : Oh, really?

A : Yeah, It is going to happen!

Q : But when?

A : Dates are not fixed as of now.

Q : Why so soon?

A : The reason is all cosmic! (Difficult for humans to understand)

Q : Who is that unfortunate being?

A : !An angel, from my own Thiruvananthapuram!

Q : But, why did you not tell before?

A : I never had a clue!

Q : Well guy, I can’t stop laughing! Do you mind?

A : Oh please go ahead. Yeah, I know, every dog has a day!

With immense pleasure (and lots of doubt of course) I’m writing this mail to you.

To tell things in one shot, I’m getting engaged and later getting married (very soon, probably by Aug or Sept).

I wanted to tell you this yesterday itself, but thought you will all think that I was fooling you.

But it is high time I tell you this.

There is some sort of “chowwadosham” in ma horoscope (something a pro communist like me can’t digest).

So ma parents wanted me to get married too soon, before I’m 27.

NB: Ente penganmaarum Ammavanum ettanmaarum pura niranju nikkumbol, avarkku munne koora poluchu purathu chaadunnathil ennikku kurachonnumalla vishamam! Dear friends forgive me if I’m taking the first place from you, well you can still think of getting ahead of me!

ഒരു ഗൂഗിൾ ചാറ്റ്

2009-03-31T20:25:00.005+05:30

ഒരു ബ്ലോഗറുടെ വേദന അങ്ങനെ ഞാനും അനുഭവിച്ചു. ഓരോ പോസ്റ്റും റിലീസ്സ് ചെയ്തു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ആകെ മൊത്തം അങ്കലാപ്പാണു. എന്റെ ബ്ലോഗ് ആരെങ്കിലും കാണുമോ. അഥവ കണ്ടാൽ അതിലെ പോസ്റ്റ് വായിക്കുമൊ? അതിൽ കമന്റ് ഇടുമൊ? എന്തൊക്കെ ആശയ കുഴപ്പങ്ങളാ. സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഇന്നലെ ഒരു സ്റ്റോറി പോസ്റ്റിയതിനു ശേഷം എനിക്കു ഇരിക്കപ്പൊറുതി ഇല്ല. ഓരോ അഞ്ച് മിനുട്ടിലും ബ്ലോഗു പരിശോധിക്കുക, കണ്ണിൽ കണ്ടവർക്കെല്ലാം ലിങ്ക് എത്തിച്ചു കൊടുക്കുക, അവരുടെ കൈയും കാലും പിടിച്ചു കമന്റ് ഇടിയിക്കുക, മറ്റുള്ള ബ്ലോഗുകളിൽ കയറി കമന്റ് ഇടുക അങ്ങനെ ഉള്ള എല്ലാ വിധ അഡ്വർട്ടൈസിങ്ങും എന്നാൽ കഴിയും വിധം നടത്തി. എന്നിട്ടും ത്രിപ്തി വരാതെ വിമൂഢനായി വിഷണ്ണനായി ഇരിക്കുമ്പോളാണു ജി മെയിലിൽ ഉറ്റ ചങ്ങാതി ഓൺലൈൻ ആയതു. ഇരയെ കിട്ടിയ സന്തോഷത്തിൽ ഞാൻ ആക്രമണം തുടങ്ങി. അതിലെ പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയ ചില പ്രസക്ത ഭാഗങ്ങൾ താഴെ.

ഞാൻ: ഡാ മച്ചു... എന്തുണ്ടു വിശേഷം
[എളിമ]

അവൻ: ഓ അങ്ങനെ അങ്ങു പോകുന്നു.

ഞാൻ: അല്ല, നീ ഇപ്പോൾ എവിടെയാ?

അവൻ: ഓഫീസ്സ്. ഇന്നു മുടിഞ്ഞ പണിയാണു. നാട്ടിൽ നിന്നു രാവിലെ എത്തിയതെ ഉള്ളു.
നല്ല ഉറക്കംവരുന്നു.

ഞാൻ: ആഹ. നീ എന്റെ ബ്ലോഗ് വായിച്ചില്ലെ? ഞാൻ ലിങ്ക് ഇട്ടിരുന്നല്ലോ.

അവൻ: ഇല്ല. ഇപ്പോളാ കണ്ടെ വായിക്കാം.

ഞാൻ: [ആകാംക്ഷ അടക്കി പിടിച്ചു] നീ പെട്ടന്നു വായിച്ചെ. കമന്റ് ഇടാൻ മറകരുതെ.

അവൻ: ഉവ്വ് ഞാൻ അതു ഓപൺ ചെയ്തു. നീ വെയിറ്റ് പണ്ണ്.

[പിന്നീടങ്ങോട്ട് ആകാംക്ഷയുടെ തുമ്പി തുള്ളൽ ആയിരുന്നു. നേരാം വണ്ണം മലയാളം വായിക്കാൻ അറിയാവുന്നവനു അഞ്ചു മിനുറ്റ് കൊണ്ടു വായിച്ചു തീർക്കാൻ ഉള്ള സംഭവം അവൻ അര മണിക്കൂർ ആയിട്ടും തീർക്കുന്നില്ല. എനിക്കാകെ പരവേശം ആയി. ഇനി അതിൽ മൊത്തം സ്പെല്ലിങ് മിസ്റ്റേക്ക് ആണൊ? ആകെ മൊത്തം ഡൌട്ട്. പണ്ടാരം എനിക്കു റിപ്ലൈയും കിട്ടുന്നില്ല. പല തവണ ബ്ലോഗ് റിഫ്രഷ് ചെയ്തു നോക്കി. നൊ അനക്കംസ്. ജി ടാൽക് നിശ്ചലം. അവൻ സിസ്റ്റം മൂടി ഇട്ട് ഇറങ്ങി ഓടിയ ലക്ഷണം. അയ്യോ ആകെ ഡെസ്പ് ആയി. ഒടുവിൽ ടെൻഷനു വിരാമം ഇട്ട് കൊണ്ടു അവൻ ചലിച്ചു]

അവൻ: ഡാ വായിച്ചു. തരക്കേടില്ല. കമന്റ് ഇട്ടേക്കാം.
[അതും സക്സസ്]

ഞാൻ: നന്ദി. എടാ കോപ്പെ. നീ നാട്ടിൽ പോയ വിശേഷങ്ങൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

അവൻ: നാട്ടിൽ നല്ല ഉഷ്ണമാണു, നാട്ടിൽ മഴക്കാലം അല്ല, നാട്ടിൽ മാവുകൾ പൂത്തിട്ടുണ്ട്,
ഇലക്ഷൻ പ്രചാരണം നടക്കുന്നു, പവർ കട്ട് ഇപ്പോളും തുടരുന്നു, പത്താം ക്ലാസ്സ് പരൂക്ഷ കഴിഞ്ഞു.

ഞാൻ: ഇതൊക്കെ എന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും അറിയാൻ കഴിയും കോപ്പെ. ഞാൻ അതല്ല ചോദിച്ചെ.
നീ പെണ്ണ് കാണാൻ പോകുന്നു എന്നായിരുന്നല്ലോ സംസാരം. അതിന്റെ വിശേഷം പറ.
നമ്മളും അതൊക്കെ ഒന്നു കേട്ട് പടിക്കട്ടെ.

അവൻ: ഓ ഇച്ചിരി പുളിക്കും. ഒന്നു പോടെ.

ഞാൻ: ഡെയ്, മരിയാദ്യക്കു പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ നിന്നെ കുറിച്ചു ബ്ലൊഗിൽ എഴുതി നിന്നെ നാറ്റിക്കും നിന്റെ പഴയ ലവ് സ്റ്റോറികൾ എഴുതിയാലോ എന്നു ആലോചിക്കുവാ.

അവൻ: ഡാ ഡേഷെ. ഞാൻ മാന നഷ്ടത്തിനു കേസ് കൊടുക്കും. ഗുണ്ടകളെ വിട്ട് നിന്നെ തല്ലിചതക്കും. നിന്നെ കാറിൽ നിന്നും വലിച്ചിറക്കി മുണ്ടുരിയും.

ഞാൻ: ഉവ്വു ഉവ്വ് നീ പറയുന്നതിന്റെ അന്നു ഞാൻ മുണ്ടുടുത്തു വരാം.
എടാ നീ ഒരു മറക്കാനാവാത്ത സംഭവം പറ നമ്മുടെ കോളേജ് കാലം
ഞാൻ അതു പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും വെച്ച് ബ്ലോഗിലിടാം.
ഞാൻ ഇപ്പോൾ വൻ എഴുത്താണ്.

അവൻ: മറക്കാനാവാത്ത സംഭവം.... എന്നു പറഞ്ഞാൽ
പണ്ടു ഒന്നാം ക്ലാസ്സിൽ വെച്ച് മണ്ണ്ൻ വന്നു ടെമ്പറേച്ചർ കൂടിയതാണു.....

ഞാൻ: ഭാ.... എടാ ഞാൻ നമ്മുടെ കോളേജ് സംഭവങ്ങൾ ആണു ചോദിച്ചതു.

അവൻ: എന്റെ കോളേജ് ലൈഫ് എങ്ങാനും തൊട്ട് കളിചാൽ നീ വിവരം അറിയും മോനെ.

ഞാൻ: നീ ചൂടാവാതെ. ഒരു രസ്സം അല്ലെ ഇതൊക്കെ ബ്ലോഗിൽ എഴുതാൻ. എന്റെ വിവരണ പാടവം
കൂടെ ആയാൽ..കിടു..പിന്നെ ഒരു കാര്യം, എന്റെ ബ്ലോഗിൽ അശ്ലീലം ഒന്നും എഴുതാൻ പറ്റില്ല.
അതു കൊണ്ടു നീ നിന്റെ ഓർമകൾ നല്ല പോലെ ഫിൽറ്റർ ചെയ്യണം
[ചുമ്മ ഒന്നു താങ്ങിയതാണു, കുറച്ചു നേരവായി അവൻ എന്നെ കൊട്ടുന്നു.]

അവൻ: ആഹ അപ്പോൾ നിന്നെ കുറിച്ച് ഒന്നും പറയണ്ട അല്ലെ!!!

എന്തോ വല്ലാണ്ടു ഉറക്കം വന്നതു കൊണ്ടു പെട്ടന്ന് മോഡം ഓഫ് ചെയ്തു ലാപ് ടോപ് മടക്കി വെച്ചു ഞാൻ ഉറങ്ങി.

ബൂസ്റ്റ് ഈസ് ദ സീക്രട്ട് ഓഫ് മൈ എനർജി

2009-03-30T20:10:00.005+05:30

മുന്നറിയപ്പ്: മനക്കട്ടിയുള്ളവർ മാത്രം വായിക്കുക

വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപുള്ള കഥയാണിതു കേട്ടോ. വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപു എന്നു പറഞ്ഞാൽ എനിക്കു കഷ്ടിച്ചു ഒരു വർഷം തികയുന്നതിനു മുൻപുള്ള വർഷം എന്നു പറയേണ്ടി വരും. പീകോം പീക്കോം എന്നു വിളിക്കുന്ന പ്രായത്തിലെ എന്തു കഥയാണു പറയാൻ ഉള്ളതു എന്നല്ലെ. ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിലെ ബുക്കർ സമ്മാനം വാങ്ങിയെടുത്ത കഥയാണിതു. അതു പറയാതെ പോയാൽ പിന്നെ എന്തിനാ ഞാൻ ഈ ബ്ലോഗും തുറന്നു ഇരിക്കുന്നതു എന്നു പിന്നീടു ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ ഇളിച്ചു കാണിക്കേണ്ടി വരും.
എന്റെ മൂത്ത പെങ്ങൾ തത്ത ആണു ഇതിലെ കേന്ദ്ര കഥാപാത്രം (നെഗറ്റീവ് റോൾ). അമ്മയാണു ദുഖ: പുത്രി. അച്ഛന്റെ കുടുംബ വീടാണു അരങ്ങ്. അമ്മയുടെ ചുടു ചായ അന്നും ഇന്നും നാട്ടിൽ പ്രസിദ്ധമാണു. അല്ലേലും മല്ലൂസ്സിനു വൈകിട്ടൊരു ചായ കുടി ഇല്ലേൽ ചെന്നിനായകം നാവിൽ പുരട്ടിയതു പോലെ ആണു.
അന്നും വീട്ടില പരിവാരങ്ങൾ മൊത്തം ചായ കുടിക്കാൻ വരാന്തയിൽ ഒത്തുകൂടി. എന്നെയും ഏട്ടനെയും അപ്പന്റെ കൈയിൽ അടിച്ചേൽ‌പ്പിച്ചു അമ്മ അടുക്കളയിലേക്കു ഓടി. ചേചി മുറ്റത്തിരുന്നു മുടിഞ്ഞ മണ്ണ് വാരൽ ആണു. കുട്ടികൾ മണ്ണറിഞ്ഞ് കളിക്കണം എന്ന അഭിപ്രായക്കാരൻ ആണു എന്റെ അപ്പൻ. അതോണ്ടു മണ്ണ് വാരി തിന്നുന്നതും തലയിൽ ഇടുന്നതൊന്നും ആർക്കും വിഷയം ആയിരുന്നില്ല. അമ്മയുടെ ത്രീ റോസ്സസ് ചായ കിട്ടിയപ്പോൾ ആണു പരിവാരങ്ങളുടെ സൊറ പറച്ചിൽ അങ്ങു ഉച്ചസ്ഥായിൽ എത്തിയതു. ഓരൊരുത്തർ ഊഴം വെചു തങ്ങളുടെ വീര ഗാഥകൾ തട്ടിവിടാൻ തുടങ്ങി.
ഇതൊന്നും അത്ര പിടിക്കാത്തതു കൊണ്ടാണെന്നു തോന്നുന്നു ചേച്ചി മുറ്റത്തിരുന്നു മറ്റേ കർമ്മം അങ്ങു സാധിച്ചു, ലേതു...മറ്റേതു തന്നെ...അപ്പി. അപ്പനാണു ആദ്യം അതു ശ്രദ്ധിച്ചതു. ഇതിലെന്തു അത്രക്കു ഉൽഘണ്ഠപ്പെടാൻ ഇരിക്കുന്നു. സർവ്വസാധാരണം. അതോണ്ട് വല്യ റിയാക്ഷൻ ഒന്നും കൂടാതെ അപ്പൻ നെരെ അമ്മക്കു അതു പാസ്സ് ചെയ്തു.
ചായയുടെ ചൂടറിഞ്ഞു തുടങ്ങിയതേ ഉള്ളു, അപ്പളാ അവളുടെ ഒരു ഇച്ചി ഇടൽ. അമ്മക്ക് അരിശം കയറി. “ടീ അങ്ങ് മാറി നിൽക്കടി” എന്നു ആഞാപിച്ചിട്ടു അത്യാവശ്യം വേണ്ട അപ്പാരറ്റസ്സും സൊലൂഷനും എടുക്കാൻ അകത്തേക്കു ഓടി. അപ്പി ഇട്ട് നിൽക്കുന്ന കൊച്ചിനേയും നോക്കി ചായ കുടിക്കാനുള്ള ആത്മധൈര്യം ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ടാവണം ബാക്കി എല്ലാരും അന്യോനം നോക്കി ഇരുന്നു കമ്മ്യൂണിസ്സം ചർച്ച ചെയ്തു. ശരീരത്തിൽ അപ്പിയേതു മണ്ണ് ഏതു എന്നു തിരിചറിയാൻ പറ്റാത്ത വിധം നിന്ന അവളെ മൊത്തത്തിൽ കുളിപ്പിച്ചെടുക്കേണ്ടി വന്നു അമ്മക്കു. മൊത്തത്തിൽ നീറ്റാക്കി അമ്മ അമ്മൂമ്മക്കു അവളെ കൈമാറി. അപ്പളേക്കും അമ്മ പാടെ തളർന്നിരുന്നു. കുടിക്കാൻ എടുത്ത ചായ പോലും മുഴുമിപ്പിക്കാതെ ആണു ക്രിത്യം നിറവേറ്റിയതു. ഇനി അതു കുടിച്ചു തീർത്തിട്ട് തന്നെ കാര്യം.
സർവ്വ ശക്തിയും തിരിച്ചെടുത്തു അമ്മ ആ ചായ ഒറ്റ വലിക്കു കുടിചു കളഞ്ഞു.
അല്ല ഈ ചായയിൽ എപ്പളാ കടല ഇട്ടതു? അമ്മക്കു ഡൌട്ട് ആയി.
ചായയോടൊപ്പം കൊറിക്കാൻ അന്നു മിക്സ്ചർ ആയിരുനു. അതിൽ നിന്നും കടലയൊക്കെ നുള്ളി പറക്കി ചായയിൽ ഇടണമെങ്കിൽ അത്രയും വലിയ ഏതോ പെറുക്കി അവിടെയ് ഉണ്ടാവണം. അമ്മയുടെ ഡൌട്ട് കൂടി കൂടി വന്നു. നോട്ടം ഏട്ട്നു നേരെ ആയി. നിലവിലുള്ള ബെസ്റ്റ് പെറുക്കി അവനാണു. അമ്മ വീണ്ടും ഗ്ലാസ്സിലേക്കു നോക്കി.
ഇതെന്തുവാ? ഒരു വല്ലാത്ത ചവർപ്പു. ഇങ്ങനെയും കടലയൊ? ആകെ മൊത്തം കൺഫ്യൂഷ്യൻ. അമ്മ സമസ്സ്യ അപ്പനോടു അവതരിപ്പിച്ചു. സൂക്ഷ്മ പരിശോധനക്കു ശേഷം അപ്പൻ ആ റിസൾട്ട് പ്രഘ്യാപിച്ചു.
“എടീ നിന്റെ മോള് ഇതിൽ അപ്പി കലക്കി”....
പിന്നീട് രണ്ടു ദിവസ്സം വീട്ടിൽ ഈശ്വര പ്രാർഥനയായിരുന്നു......

ഞാനിതാ വീണ്ടും

2009-03-29T23:47:00.003+05:30

മിനിമം ഒരു വയലാർ അവാർഡ് എങ്കിലും തരപ്പെടുത്തണം എന്ന ഉദ്ദേശ്യശുദ്ധിയുമായിട്ടാണു ബൂലോകത്ത് വന്നുകൂടിയതു. ഞാനല്ലെ മോൻ. ഒന്നു രണ്ട് പോസ്റ്റുകൾക്കു ശേഷം എന്റെ ഊർജ്ജമൊക്കെ ഒലിച്ചു പോയി. പിന്നെ ഒരു സെക്കന്റ് അറ്റെംറ്റ് എന്ന രീതിയിലാണു വീണ്ടും ബ്ലോഗാൻ വന്നതു. അതും പഴയതു പോലെ എന്തോ കുറിചിട്ടു എന്നിട്ടൊരു ഓട്ടം. ദോഷം പറയരുതല്ലോ... നല്ല ഒന്നാന്തരം അലസ്സൻ ആണു ഞാൻ. എല്ലാം പ്ലാൻ ഇടും. ഒന്നും നടപ്പിലാക്കില്ല. എന്നിരുന്നാലും ഇത്രേം നാളും നിരക്ഷരനെയും, നന്ദപർവത്തിനെയും,കൊച്ചു ത്രേസ്സിയയേയും ബ്രിജ്ജിനേയും ഒക്കെ പിടി വിടാതെ മരിച്ചിരുന്നു വായിക്കുവായിരുന്നു. വായന ശീലം ആണല്ലൊ എഴുത്തിനാധാരം. കണ്ട പത്രാതികളു ഇരുന്നു വായിക്കുക എന്നല്ലാതെ എത്ര കഴിഞ്ഞിട്ടും എന്തെഴുതും എന്നു ഒരു എത്തും പിടിയും കിട്ടിയില്ല. എന്നാൽ പിന്നെ അതിനെ കുറിച്ചു തന്നെ എഴുതിക്കളയാം എന്നു കരുതി. അല്ല പിന്നെ. നമ്മോടാ കളി. ഇപ്പോൾ സ്റ്റോക്ക് ചെയ്ത് വെച്ചേക്കുന്ന ഊർജ്ജം പോകുന്നതിനു മുൻപേ ഒരു പത്തിരുപതു പോസ്റ്റ് ഇറക്കി ബൂലോഗത്തുള്ളവരെ ഒന്നു ഞെട്ടിക്കണം. “കൊള്ളാല്ലോ പയ്യൻസ്“ എന്നു പറയിപ്പിക്കണം. എനിക്കും വെണം ഒരു പത്തെൺപതു കമന്റ്സ്..... ഹൊ!! എന്തൊക്കെ മോഹങ്ങളാ!!! എന്റെ അപ്പൻ അപ്പൂപ്പന്മാരെ എനിക്കു കരുത്തു തരണമേ.........

തീരാക്കടം

2009-01-17T14:56:00.004+05:30

ഓ എൻ ജി സിയിൽ ജോലി കിട്ടിയതിന്റെ ഒരു തെല്ലു അഹങ്കാരത്തോടെ ആണു ഞാൻ എന്റെ ഔദ്യോദിക ജീവിതത്തിലെ ആദ്യത്തെ യാത്രക്കു തുടക്കം കുറിച്ചതു. നവമ്പർ 6നു ഓ എൻ ജി സിയുടെ ഡെഹ്രാഡൂണിലുള്ള അക്കാദമിയിൽ ജോയിൻ ചെയ്യണം എന്നുള്ള ഓർഡർ ഞാൻ പ്രസ്തുത ദിവസ്സത്തിനു 7-8 ദിവസ്സം മുൻപായിരുന്നു കൈപറ്റിയതു.
തിരുവനന്തപുരത്തു നിന്നു ഡെഹ്രാഡൂണിലേക്കു 3 ദിവസ്സത്തെ യാത്ര ചെയ്യേണ്ടതായിട്ടുണ്ടു. സഹപാഠിയായിരുന്ന മലപ്പുറംകാരൻ സമീറിനും എനിക്കും കൊൽക്കത്തയിൽ ഇന്റർവ്യുവിനു പോയതു കഴിച്ചാൽ ഇതു ആദ്യത്തെ ഉത്തരേന്ത്യൻ യാത്ര ആണു. എന്റെ അച്ഛന്റെ ചില പിടിപാടിൽ നിന്നും ഒപ്പിച്ച എമെർജെൻസി കോട്ടയിൽ ഉള്ള 3 ടയർ എ സി ടിക്കറ്റിൽ ആണു യാത്ര. തിരുവനന്തപുരം മുതൽ ഡെൽഹി വരെ കേരള എക്സ്പ്രസ്സിലും അവിടുന്നു ഡെഹ്രാഡൂണിലേക്കു മസൂരി എക്സ്പ്രസ്സിലും സ്ഞ്ചരിക്കണം. രാവിലെ 11 മണിക്കു തിരുവനന്തപുരത്തു നിന്നു ഞാൻ ട്രെയിൻ പിടിചു. പാലക്കാടിൽ നിന്നേ സമീർ ട്രെയിനിൽ കയറു. അതു വരെ ഒറ്റക്കിരുന്നു വായിനോക്കണം. കമ്പാർട്ട്മെന്റിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ഉള്ള സീറ്റുകൾ ആയിരുന്നു ഞങ്ങൾക്കു. അതു കൊണ്ട് ട്രെയിനിൽ വന്നു കയറുന്നവരെയും ഇറങ്ങുന്നവരെയും വ്യക്തമായി കാണാം. ഇവയിൽ എന്റെ ശ്രദ്ധിൽ പെട്ടതു ചെങ്ങന്നൂരിൽ നിന്നും കയറിയ ഒരു ചേട്ടനെയാണു. ഭാര്യയും മറ്റു ബന്ധുക്കളും ചേർന്നാണു പുള്ളിക്കാരനെ യാത്രയാക്കാൻ വന്നതു. അടുത്തിടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ മട്ടാണു രണ്ടു പേർക്കും. ഒരു നവ വരൻ നവ വധു ടച്ച്. കരച്ചിലും പിഴിച്ചിലിനും ശേഷം ആണു രണ്ടു പേരും വിട പറഞ്ഞതു. പ്രസ്തുത നവ വരൻ എന്റെ അടുത്തുള്ള സൈഡ് ബെർത്തിലാണു ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചത്. പല ബുജികളെയും ഞെട്ടിക്കുന്ന ഗാഢ ചിന്തയിലായിരുന്നു പുള്ളിക്കാരൻ. എറണാകുളത്തു നിന്നു കയറിയ 4 പട്ടാളക്കാർ ആയിരുന്നു എന്റെ കമ്പനി. കാണുന്നവരോടൊക്കെ എന്റെ ജോലിക്കാര്യം വർണ്ണിക്കുകയായിരുന്നു പ്രധാൻ ഹോബി. അതിനു കൊഴുപ്പു കൂട്ടാൻ പാലക്കാട് നിന്നും സമീറും കൂടി. ഇതിലൊക്കെ ഉപരി ട്രെയിനിലെ ദേശീയ വിനോദമായ ചീട്ട് കളിയിൽ ഞങ്ങളും പട്ടാളക്കാരും സമയം ചിലവഴിച്ചു. പിറ്റേ ദിവസ്സം ചീട്ടു കളിയിലെ പല ബാല പാഠങ്ങളും പഠിക്കാൻ അവസ്സരം ഉണ്ടായി. ആന്ദ്രാപ്രദേശ്ത്തു കൂടെ ഉള്ള അന്നത്തെ യാത്ര വലിയ പ്രത്യേകതകൾ ഒന്നും കൂടാതെ കടന്നു പോയി.
ഈ പോസ്റ്റിനു ആധാരമായ സംഭവം നടക്കുന്നതു മൂന്നാമത്തേതും അവസ്സാനത്തേതുമായ ദിവസ്സത്താണു്. ഓർമ ശരിയാണെങ്കിൽ ഗ്വാളിയർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആണു ഒരു ഹിന്ദിക്കാരനായ ടിക്കെറ്റ് എക്സാമിനർ വന്നു കയറിയതു. വന്നപാടെ പുള്ളിക്കാരൻ എല്ലാവരുടെയും ടിക്കെറ്റുകൾ പരിശോധിച്ചു. ഞാനും കാണിചു ഞങ്ങളുടെ ടികെറ്റ്. അടുത്ത ഊഴം ഞാൻ നെരത്തെ പറഞ്ഞ നവ വരന്റേതായിരുന്നു. സംശയിചു സംശയിചാണു പുള്ളി തന്റെ ടിക്കെറ്റ് പുറത്തു കാണിച്ചതു. ഒരു പത്തു മിനുട്ട് സൂക്ഷ്മ പരിശോധന നടത്തിയതിനു ശേഷം ടി റ്റി 300 രൂപയുടെ ഒരു ഫൈൻ പുള്ളിക്കു അടിച്ചു കൊടുത്തു. കുറച്ചു നേരം ഇരുവരും ഹിന്ദിയിൽ എന്തൊക്കെയോ വാക്കുതർക്കം നടത്തി. എനിക്കന്നു ഹിന്ദിയിൽ അപാര ക്നോൾഡ്ജ് ആയിരുന്നതിനാൽ മൊത്തം ചിത്രം പിടി കിട്ടിയില്ല. മറ്റുള്ളവരോടു അതു ചോദിചു മനസ്സിലാക്കാനും ഞാൻ മുതിർന്നില്ല. അപ്പോഴൊക്കെ സമീർ മുകളിലത്തെ ബെർത്തിൽ കിടന്നു ഉറങ്ങുകയാണു. എന്റെ ശ്രദ്ധ വീണ്ടും ചീട്ട് കളിയിൽ ആണു. പട്ടാൾക്കാർ മുടിഞ്ഞ കളി ആണു. നമ്മൾ തോറ്റു കൊടുക്കാൻ പാടില്ലാല്ലോ. ജയിചാൽ കുറഞ്ഞ പക്ഷം ഒരു പട്ടാളക്കാരനെ തറ പറ്റിച്ചു എന്നു പരസ്സ്യം ചെയ്യാല്ലോ!.
ഒരു അര മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞു കാണും, എന്തൊ പോയ അണ്ണാനെ പോലെ സമീർ എന്റെ അടുത്തു വന്നിരുന്നിട്ട് പറഞ്ഞു,
“ എടാ, ഞാൻ അയാൾക്കു 300 രൂപ കൊടുത്തു”.
ഒരു നിമിഷത്തേക്കു എനിക്കു ഒന്നും പിടി കിട്ടിയില്ല.
“ആ‍ർക്കു?”
“അയാൾക്കു, ഫൈൻ അടിച്ചതിന്റെ കാശു കൊടുക്കാൻ അയാളുടെ കൈയിൽ കാശില്ല എന്നു പറഞ്ഞു”
“അതിനു?” അമ്പരപ്പോടെ ഞാൻ ചോദിച്ചു
“ഓ, എനിക്കതു കേട്ടപ്പോൾ സങ്കടം വന്നു, ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും ഒരു മലയാളി അല്ലെ, മാത്രവുമല്ല ഡെൽഹിയിൽ എത്തുമ്പോൾ അയാളുടെ സുഹ്യുത്തിന്റെ കൈയിൽ നിന്നും വാങ്ങി പണം മടക്കി തരാം എന്നു പറഞ്ഞു”
“നിനക്കതിനു അയാളെ അറിയാമൊ?” ഞാൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു
“ഹേയ്, അറിയാനെന്തിരിക്കുന്നു, ഡെൽഹിയിൽ അയാളെ വിളിക്കാൻ അയാളുടെ സുഹ്യുത്തു വരും, പുള്ളിക്കാരന്റെ കൈയിൽ നിന്നും അയാൾ എനിക്കു കാശു വാങ്ങിച്ചു തരും.”
കേട്ടപ്പോൾ സിമ്പിൾ. എന്നാലും ഞാൻ ചോദിച്ചു. “അഥവാ കിട്ടിയില്ലെങ്കിലോ?”
കൂടെ ഇരുന്ന പട്ടാളക്കാരൻ ആണു അതിനു മറുപടി പറഞ്ഞതു. “പിള്ളേരെ, നിങ്ങൾ ജോലി കിട്ടി സന്തോഷമായിട്ടു പോവുകയല്ലെ, ആ വകയിൽ ഒരാൾക്കു ചിലവു ചെയ്തു എന്നു വിചാരിച്ചാൽ മതി. പോയതു പോയി.”
ഞാൻ സമീറിനോടു പറഞ്ഞു നിനക്കതു കിട്ടാൻ പോകുന്നില്ല. “ഒന്നാമതു ഈ 2 ദിവസ്സത്തിനിടക്കു അയാൾ നമ്മളോടു ഒരക്ഷരം സംസാരിച്ചിട്ടില്ല (ഞങ്ങൾ ജോലിക്കു ജോയിൻ ചെയ്യാൻ പോകുന്നു എന്നു ഞാൻ യാത്രയിൽ നീളെ വിളിച്ചു കൂവിയിട്ടും അയാൾ ഗൌനിക്കാത്തതിന്റെയ് കലി ആയിരുന്നു എനിക്കു)
നീ അതു പോയെന്നു കരുതിയാൽ മതി.”
അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ഒന്നൊന്നര ടൺ തീ കോരിയിട്ടിട്ടു അതും കണ്ടു രസ്സിച്ചു ഞാൻ മിണ്ടാണ്ടിരുന്നു. കോളേജിൽ വെച്ച് ഒരു കപ്പ് ചായ പോലും ആർക്കെങ്കിലും വാങ്ങിച്ചു കൊടുത്ത ചരിത്രം ഇല്ലാത്തവൻ ആണു ഇനി കണ്ടവനു 300 രൂപ ചിലവിനായി കൊടുക്കുന്നതു..., എന്റെ ആത്മഗതം.
അന്നു വളരെ വൈകി സന്ധ്യക്കു 6 മണി അടുപ്പിച്ചാണു ട്രെയിൻ ന്യു ഡെൽഹിയിൽ എത്തിയതു. എനിക്കു ഒന്നിൽ കൂടുതൽ ബാഗുകൾ ഉള്ളതിനാൽ ഞാൻ സാവധാനം ആണു ട്രെയിനിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയതു. കടം കൊടുത്തവന്റെ പിന്നാലെ സമീർ നെട്ടോട്ടം ഓടുന്നതു കണ്ടു.
ഞാൻ ട്രെയിനിൽ നിന്നും പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച്ച സമീർ ഒരു ബാഗിനു കാവൽ നിൽക്കുന്നതാണു.
“ഇതാരുടെ ബാഗ്?”
“അയാളുടെ, അയാൽ ഇപ്പോൾ കൂട്ടുകാരന്റെ കൈയിൽ നിന്നും പണം വാങ്ങിയിട്ടു വരാം എന്നു പറഞ്ഞിട്ടു പോയി.”
ഇതു കേട്ടപ്പോൾ എനിക്കെന്തോ അത്ര പിടിച്ചില്ല. ഒന്നാമത് അപരിചിതമായ നാടു. ഭാഷയും അത്ര പോര. കണ്ടവന്റെ ബാഗിനു കാവൽ നിൽക്കുന്നു. നല്ല കൂത്തു്.
“അയാൾ വരുമോ?” ഞാൻ തിരക്കി
“മ്” അവനൊന്ന് മൂളി
ഇതിൽ കൂടുതൽ മറുപടി ഞാനും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല.
ഞങ്ങൾക്കിനി ഇവിടുന്നു സരായി റോഹില്ല എന്ന സ്റ്റേഷനിൽ പോയി വെണം മസ്സൂരി എക്സ്പ്രെസ്സ് പിടിക്കാൻ.(ഈ ട്രെയിൻ ഓൾഡ് ഡെൽഹിയിൽ നിന്നും കിട്ടും, ടിക്കെറ്റിൽ S Rohilla എന്നാണു എഴുതിയിരുന്നതു. അതിനെ സൌത്ത് റോഹില്ല എന്നും വായിച്ച് അന്നു രാത്രി ഞ്ങ്ങൾ ഡെൽഹിയിൽ കുറെ കറങ്ങി നടന്നതു വേരൊരു കഥ.)
സമയം കഴിയുന്തോറും ഞങ്ങളിരുവരും പേടിച്ചു തുടങ്ങി. ഇപ്പോൾ വരാം എന്നും പറഞ്ഞു പോയ മനുഷ്യന്റെ പൊടിപോലും ഇല്ല കണ്ടു പിടിക്കാൻ.( പഴയ മിൽക് പൌഡർ ആയ അനിക്സ്പ്രെ പോലെ)
എതാണ്ടു ഒരു മണിക്കൂർ പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. എനിക്കു ആധിയായി. തീർത്തും അറിയാത്ത ഒരു നഗരത്തിൽ ആരോ തന്നിട്ട് പോയ ഒരു വലിയ ബാഗിനു ഞങ്ങൾ കാവൽ നിൽക്കുന്നു. എന്റെ പല്ലും നഖവും ഉപയോഗിച്ചു എനിക്കു സമീറിനെ അപ്പൊൽ ആക്രമിക്കാനാണു തോന്നിയതു.
“എടാ ടാഷ് മോനേ, അയാൽ ഇനി വരത്തൊന്നും ഇല്ല. നമുക്കാണെങ്കിൽ അടുത്ത ട്രെയിൻ മറ്റേതൊ സ്റ്റേഷനിൽ പോയി പിടിക്കണം . നീ ഇതു എന്തു കണ്ടിട്ടാ അയളുടെ ബാഗ് ഏറ്റുപിടിച്ചതു?” ഞാൻ തുള്ളി മറിയുകയായിരുന്നു.
“ ടാ, എന്റെ മൊബിലിൽ അയാളുടെ കൂട്ടുകാരന്റെ നമ്പർ ഉണ്ടു. പോകുന്നതിനു മുൻപു അയാൾ എന്റെ മൊബിലിൽ നിന്നാ വിളിച്ചെ”
എനിക്കതു കേട്ടു ഒരു തെല്ലു ആശ്വാസം ആയി.“നീ ആ നമ്പറിലേക്കു തിരിചു വിളിച്ചെ”
അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ ആ നമ്പറിലേക്കു വിളിച്ചു. അതിന്റെ ഉടമസ്ഥൻ ഏതോ ട്രാഫിക് ഏടാകൂടത്തിനു ഇടയിൽ നിന്നും ആണു മൊബയിൽ അറ്റ്ന്റ് ചെയ്തതു. അയാൾ പറയുന്നതു ഒന്നും വ്യകതമായിരുന്നില്ല. മലയാളി ആയിരുന്നെങ്കിലും ഞങ്ങൾ പറയുന്നതു അയാൾക്കും, അയാൾ പറയുന്നതു ഞങ്ങൾക്കും പിടികിട്ടിയില്ല. ഒടുവിൽ ആ പ്രതീക്ഷയും നശിച്ചു.
എന്റെ പേടി മറ്റാരെങ്കിലും ഞങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നാതായിരുന്നു. ആരുടെയെങ്കിലും പണ്ടാരം അടങ്ങിയ തലയിൽ തോന്നിയാലൊ ഇവന്മാർ വല്ല ബോംബും വെക്കാൻ വന്നവർ ആണെന്ന്. റെയിൽ വേ പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ നില്ക്കുന്നതിനും പരിതി ഇല്ലേ. അപ്പോഴാണു എന്നിലെ കുശാഗ്ര ബുദ്ധിക്കാരൻ ഉണർന്നതു.
“എടാ, നമുക്കിത് ഇവിടെ വെച്ചിട്ടു പതിക്കെ മുങ്ങിയാലോ? ഏതായാലും 300 രൂപ പോയി. അതാലോചിച്ചിട്ടു കാര്യം ഇല്ല. ഇനി ഈ ബാഗിൽ നിന്നു രക്ഷപ്പെടാൻ നോക്കാം. ആർക്കറിയാം ഇതിനകത്തു വല്ല ബോംബൊ മറ്റൊ ആണോന്നു?”
അങ്ങനെ എന്റെ വിദഗ്ധ അഭ്പ്രായം മാനിച്ചു ഞങ്ങൾ ഇരുവരും വളരെ മനോഹരമായി ബാഗ് അവിടെ വെച്ചിട്ട് മുങ്ങി. കോളേജിൽ പടിക്കുമ്പോളേ ഞങ്ങൾ മുങ്ങൽ വിദഗ്ധർ ആയിരുന്നു. മറൈൻ സയൻസ് ആയിരുന്നെ പഠന വിഷയം.
അങനെ ഒരു വിധം അവിടുന്നു രക്ഷപെട്ടു ഡെൽഹിക്കാർ പോലും കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത സൌത്ത് റോഹില്ല സ്റ്റേഷനും തേടി ഞങ്ങൾ ഒരു ആട്ടോയിൽ അലഞ്ഞു തിരിയാൻ തുടങ്ങി. ആട്ടൊക്കാരൻ ഞ്ങ്ങളെ കൊണ്ടു ഇറക്കിയതു ഓൾഡ് ഡെൽഹി സ്റ്റേഷനിൽ. അവിടത്തെ കാവലിനു നിന്ന പോലീസുകാരനാനു ഇതു സരായി റോഹില്ല എന്ന 10 കി മി അകലെ ഉള്ള സ്റ്റേറ്ഷൻ ആണെന്നു പറഞ്ഞ് തന്നതു. പിന്നെ വീണ്ടും പണ്ടാര കെട്ടെല്ലം കെട്ടി പറുക്കി ഞങ്ങൾ അങ്ങോട്ടെക്കു വെചു പിടിച്ചു. അവിടുന്നു സമയത്തിനു ഞങ്ങൾക്കു ട്രെയിൻ കിട്ടി. അതു അവിടുന്നു എടുത്തു കൊണ്ടിട്ടതു ഓൾഡ് ഡെൽഹി സ്റ്റേഷനിൽ.
“ എടാ സമീറെ ഇവിടെ അല്ലെ നമ്മൾ നെരത്തെ ആട്ടോയിൽ വന്നിറങ്ങിയതു”
“ഹ്മ്”
300 രൂപ പോയതിന്റെയ് സെന്റിമെന്റ്സിൽ സമീറിനു മൂളാനെ കഴിഞ്ഞുള്ളു.
അപ്പോളാണു സമീറിന്റെ മൊബയിൽ ചലച്ചതു. ഞങ്ങൾ നെരത്തെ വിളിച്ച ആളുടേതായിരുന്നു നമ്പർ. ഞങ്ങൾ അന്യോനം നോക്കി. അവൻ ഫോൺ അറ്റ്ന്റ് ചെയ്തു. അപ്പുറത്ത് ഞങ്ങളെ ബാഗ് ഏൽ‌പ്പിച്ചിട്ടു പോയ മനുഷ്യൻ
അവിടുന്നു....“ഹലോ, എന്റെ ബാഗ് എവിടെ”
ഇവിടുന്നു....“നിങ്ങൾ ഇത്രയും നേരം എവിടെ ആയിരുന്നു? ഞങ്ങൾക്കു ആടുത്ത ട്രെയിൻ പിടിക്കണം എന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലെ”
അവിടുന്നു.... “എന്റെ സുഹ്യുത്തു ട്രാഫിക് ബ്ലോക്കിൽ പെട്ടു, അതാണു വൈകിയതു. നിങ്ങൾ എവിടെ? എന്റെ ബാഗ് എവിടെ?”
ഇവിടുന്നു.... “ഹ, ഞങ്ങൾക്കു എങ്ങനെ അറിയാം. ഞ്ങ്ങൾ അതു അവിടെ തന്നെ വച്ചിട്ട് ഇങ്ങു പോന്നു. ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത ട്രെയിനും എടുത്തു, എനിക്കെന്റെ കാശ് പോയതും മിച്ചം“
അവിടുന്നു.... “ഹേയ് ഹലോ, എന്റെ ബാഗ് എവിടെ അതിലാണു എന്റെ ഐഡൻ റ്റിറ്റി കാർഡും മറ്റു പല വസ്ത്തുക്കളും. സത്യം പറയു നിങ്ങൾ അതു എവിടെ വെച്ചു?”
ഇവിടുന്നു.... “ഹ, ഞൻ പറഞ്ഞില്ലെ, അതു അവിടെ തന്നെ വെച്ചു. നിങ്ങളുടെ ബാഗ് കൊണ്ടു ഞങ്ങൾക്കെന്തു കാര്യം? ഞ്ങ്ങൾ എത്ര നേരം എന്നും പറഞ്ഞു നിങ്ങളുടെ ബാഗിനു കവൽ നിൽക്കും. ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കൂട്ടുകാരനെ വിളിച്ചപ്പോൾ മറുപടി ഒന്നും കിട്ടിയില്ല. അതു കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ അതു അവിടെ തന്നെ വെച്ചിട്ടു പോന്നു.”
അവിടുന്നു...ഇടറിയ ശബ്ദത്തോടെ... “എന്റെ ബാഗ്...”
സമീർ മൊബയിൽ കട്ട് ചെയ്തു.
“അളിയാ അയാൾ സ്റ്റേഷനിൽ തിരിച്ചെത്തിയെന്നു, നമുക്കിനി എന്ത് ചെയ്യാൻ പറ്റും?”
“ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല” ഞാൻ പറഞ്ഞു.
പക്ഷെ മനസ്സിൽ അരുതാത്തതു എന്തൊ ചെയ്തതിന്റെ ഒരു കുറ്റ ബോധം നിഴലിചു കിടന്നു.

ഇന്നും ട്രെയിൻ യാത്രകളിൽ ഞാൻ അയാളെ ഓർക്കും. അയാൾക്കു ആ ബാഗ് തിരിച്ചു കിട്ടി കാണുമോ?
ഞാൻ കാരണം ഒരു മനുഷ്യൻ എന്തു മാത്രം ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാണും. അതിനു ശേഷം അയാൾ എന്തു ചെയ്തു കാണും? എനിക്കിപ്പോളും നിറകണ്ണുകളോടെ അയാളെ യാത്ര ആക്കാൻ വന്ന അയാളുടെ ഭാര്യയുടെ മുഖമാണു മനസ്സിൽ ഓർമ്മ വരിക. എന്തൊക്കെ പ്രതീക്ഷകളോടായിരിക്കും അവർ അവരുടെ ഭർത്താവിനെ യാത്ര അയചിരിക്കുക. അപക്വമായ ചില പെരുമാറ്റത്തിലൂടെ ഞൻ ഒരു സാധുവിന്റെ വിലപ്പെട്ട എന്തൊക്കെയോ നഷ്ട്പ്പെടുത്തി.
മാപ്പു്.............

ചില ചുറ്റിക്കളികൾ (ഹരി ശ്രീ)

2009-01-15T16:24:00.007+05:30

പ്രീ ഡിഗ്രീക്കു പഠിക്കുന്ന കാലം. കേരള യൂണിവേഴ്സിറ്റിയുടെ അവസ്സാന പ്രീ ഡിഗ്രീ ബാച്ച് (1999-2001) ആണു ഞങളുടേതു്.പത്താം ക്ലാസ്സ് വരെ ഡിസ്സിപ്ലിൻ മുഖമുദ്ര ആക്കിയ ഒരു വിദ്യാലയത്തിൽ പഠിച്ചതിന്റെ അപക്വതയും, അത്രയും നാളു അനുഭവിക്കത്ത സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിചതിന്റെ ത്രില്ലും ആയാണു എന്റെ കലാലയ പ്രവേശനം. പഠന കാലത്തെ ഒരു സുപ്രധാന ചവിട്ടു പടി ആണല്ലോ പ്രീ ഡിഗ്രീ (അഥവ +2). ഇവിടത്തെ പെർഫോമൻസ് കണക്കിലെടുത്താണു നമ്മൾ ഡോക്ടർ ആകുമോ എഞ്ജിനീർ ആകുമോ ക്ലാർക്ക് ആകുമോ എന്നൊക്കെ വിധി എഴുതപ്പെടുന്നത്‌ മകൻ ഡോക്ടർ ആയി കാണണം എന്ന അധി മോഹത്താൽ അപ്പൻ എന്നെ സെക്കന്റ് ഗ്രൂപ്പിനു ചേർത്തു. ശാസ്ത്ര വിഷയങ്ങൽക്കു ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ട്യുഷൻ ഇല്ലെങ്കിൽ എറ്റവും വലിയ പോരായിമ ആയി കണക്കാക്കപ്പെടും. അതു കൊണ്ടു കുടുംബത്തിന്റെ മാനം കാക്കാൻ ആയി ഞാനും ചെർന്നു ഒരു ട്യുഷൻ സെന്ററിൽ. പത്താം ക്ലാസ്സ് വരെ അമ്മയായിരുന്നു എന്റെ ട്യുഷൻ ടീച്ചർ. അതു കൊണ്ടു എനിക്കിതൊരു അപരിചിത മേഖല ആയിരുന്നു.
ഇതൊക്കെ പോട്ടെ, പെൺകുട്ടികളോടൊപ്പം ഉള്ള പഠനം ആണു എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ “നവ്യാനുഭവം“. എന്തെന്നാൽ 10 വരെ ഞാൻ ആൺകുട്ടികൽ മാത്രം ഉള്ള ക്ലാസ്സുകളിൽ ആണു പഠിച്ചിരുന്നതു. കലാലയത്തിൽ ആകട്ടെ ആൺകുട്ടികളെ മാത്രമേ പ്രീ ഡിഗ്രീക്കു പ്രവേശിപ്പിച്ചിരുന്നുള്ളു. അതു കൊണ്ടാണു ഞാൻ എന്റെ ചുറ്റിക്കളികൾക്കു ട്യുഷൻ സെന്ററിൽ ഹരി ശ്രീ എഴുതിയതു. വിരലിലെണ്ണാവുന്ന ആൺകുട്ടികൾക്കു 30 കൂടുതൽ പെൺകുട്ടികൾ, അതായിരുന്നു അവിടത്തെ റേഷ്യോ. തുടക്കത്തിൽ അതെനിക്കൊരു ചെറിയ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ടു്. അത്രയും നാൾ പെൺകുട്ടികളോടൊപ്പം പഠിക്കാത്തതിന്റെ പരിചയക്കുറവു തന്നെ കാരണം.
പൊതുവേ ക്ലാസ്സുകളിലെ മര്യാദകുട്ടൻ എന്നായിരുന്നു ഞാൻ അറിയപെട്ടിരുന്നതു. ആദ്യ കാലത്തൊക്കെ ട്യുഷൻ ക്ലാസ്സിൽ ഇരിക്കാൻ വലിയ നാണം ആയിരുന്നു എനിക്കു, വല്ല പെൺകുട്ടിയും എന്നെ നോക്കിയാലൊ എന്ന ആശങ്ക ആയിരിക്കാം അതിനു കാരണം. അവിടത്തെ എക്സ്പീരിയൻൻസിൽ നിന്നാണു എനിക്കു ഒരു സുപ്രധാന സൈക്കോളജി പിടികിട്ടിയതു, വീട്ടിലും നാട്ടിലും മിണ്ടാപൂച്ചകൾ എന്നു പരക്കെ സമ്മതിക്കപെട്ട പെൺ വർഗം ക്ലാസ്സ് റൂമുകളിൽ മഹാ ചലപ്പറകൾ ആണെന്നതു. കമന്റടി കാര്യത്തിൽ ചില പെൺകൊടികൽ നമ്മളെ കടത്തി വെട്ടിക്കളയും. അതൊക്കെ പോട്ടെ, അല്ലേലും വിവാദ പ്രസ്താവനകൾക്കു ഞാനില്ല. പതിയെ വിഷയത്തിലേക്കു കടക്കുന്നതാണു ബുദ്ധി.
തിരുവനന്തപുരം പട്ടണമാണെങ്കിലും ഇവിടത്തെ ഭൂരിഭാഗം പെൺകൊടികളും തനി നാടൻ ആണു, ലുക്കിലും പെരുമാറ്റത്തിലും. അതിരാവിലെ ഉള്ള ട്യുഷൻ ക്ലാസ്സുകളിൽ ഒഴുകുന്ന കാച്ചിയ എണ്ണയുടേയും മുല്ല പൂവിന്റെയും മണം തന്നെ അതിനുദാഹരണം. ഫെയർ & ലവ് ലിയുടെയും പോണ്ട്സിന്റെയും മാർകറ്റിങ്ങ് തന്ത്രങ്ങൾ ആണു നമ്മുടെ നാട്ടിലെ പെൺകുട്ടികളുടെ സ്വാഭാവിക സൌന്ദര്യം നശിപ്പിചതു എന്നൊരു പക്ഷക്കാരൻ ആണു ഞാൻ. എസ് എഫ് ഐ യുടെ ചുവപ്പു കോട്ടകളിൽ പഠിചതിന്റെ ഇൻഫ്ലുവൻസ് ആയിരിക്കാം ഇത്തരം ചിന്താഗതികൾക്കു ആധാരം. ശൊ..ഞാൻ വീണ്ടും വിഷയത്തിൽ നിന്നും വ്യതിചലിക്കുന്നു. ഞാൻ ഇവിടെ പറയാൻ വന്നതു കൂടെ പഠിച്ച ഒരു പെൺകുട്ടിയെ കുറിച്ചായിരുന്നു. അവളുടെ പേരെന്താന്നു സത്യമായിട്ടും എനിക്കിപ്പോൾ ഓർമ്മയില്ല (അതു കൊണ്ടാണു ഞാൻ മറ്റു പലരേയും പോലെ എന്റെ ഈ മെയിൽ അക്കൌണ്ടുകളുടെ പാസ്സ് വേർഡായി അവളുടെ പേരു കൊടുക്കാത്തതു). പക്ഷെ എനിക്കിപ്പോളും അവളെ ഓർക്കുംബോൾ ചിരി വരും (ചിരി എന്നു പറഞ്ഞാൽ അട്ടഹാസ്സം എന്നല്ല അർഥം, പുഞ്ചിരി എന്നി വെണേൽ കൂട്ടിക്കൊ. അതു എന്തു തരം പുഞ്ചിരി എന്നൊക്കെ ചോദിചാൽ എനിക്കു 32 പല്ലും കാട്ടി ഇളിചു കാണിചു തരേണ്ടി വരും). അധികം കത്രിക പ്രയോഗങ്ങൾ നടത്താത്ത നീളൻ മുടി ആയിരുന്നു അവളുടേതു. എന്റെ ഒരു വീക്ക്നസ്സ് ആണു നീളൻ മുടി (ഒരു പക്ഷെ വീട്ടിലാർക്കും നീളൻ മുടി ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ടാകാം). അവളെ കാണുംബോൾ ഒക്കെ എന്റെ ദ്ര്ഷ്ട്ടി അവളുടെ കോലൻ മുടിയിൽ പതിയും. അവളുടെ മുഖത്ത് നോക്കാൻ എനിക്കു പേടിയായിരുന്നു. അവൾ എന്നെ നോകുന്നുണ്ട് എന്നു തോന്നിയാൽ ഞാൻ അപ്പോൾ തന്നെ കണ്ണു വെട്ടിച്ചു കളയും. അപ്പോളത്തെ എന്റെ ഹാർട്ട് ബീറ്റ്സ് ആയിരത്തിന്റെ റേഞ്ജിൽ ആയിരിക്കും. പിന്നെ ഹാർട്ട് അറ്റക്ക് വന്ന രോഗിയെ പോലെ ഒന്നു വിയർതു ഒലിക്കും. ക്ലാസ്സിൽ ഇരിക്കുംബോൾ എനിക്കെപ്പോളും സംശയമാണു അവളെങ്ങാനും എന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നു. ഇത്തരം അവസ്സരങ്ങളിൽ മാഷ് പഠിപ്പിക്കുന്നതു ഒന്നും മനസ്സിലാകുകയും ഇല്ല എന്നതു മറ്റൊരു മനശാസ്ത്രം. പൊതുവേ ഇത്തിരി പേടിക്കാരൻ ആയതിനാൽ ഞാൻ അവളോടു സംസ്സാരിക്കാൻ മുതിർന്നില്ല. ഇന്നതോർക്കുംബോൾ നഷ്ട ബോധം ഉണ്ടെന്നതു വേറെ കാര്യം. 14 മാസ്സം അവളെ ചുമ്മാ നോക്കിയിരിക്കാനെ എന്നെ കൊണ്ടു സാധിച്ചുള്ളു. എനിക്കിപ്പോളും തോന്നാറുണ്ട് ഒരു പക്ഷെ അവൾക്കെന്നോടു ഇഷ്ടം ഉണ്ടായിരുന്നോ? അതിനു മുൻപെ അനിവാര്യം ആയ മറ്റൊരു ചോദ്യം എനിക്കവളോടു പ്രേമം ആയിരുന്നോ അതോ പേടി ആയിരുന്നോ??!!!

ചില യാത്രകൾ (മനാലി)

2009-01-14T11:22:00.011+05:30

ഉദ്യോഗത്തിൽ കയറിയതിനു ശേഷം പല നാടുകളും ചുറ്റിക്കറങ്ങാൻ ഉള്ള അവസ്സരം കിട്ടുകയുണ്ടായി, അവയിൽ ചിലതു ഞാൻ പങ്കു വെക്കുന്നു

ഇന്ത്യയുടെ വടക്കേ അറ്റത്ത് ഹിമാചല്‍ പ്രദേശ് സംസ്ഥാനത്ത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഒരു വിനോദസഞ്ചാരകേന്ദ്ര മലമ്പ്രദേശ പട്ടണമാണ് മനാലി. ബിയാസ് നദിയുടെ തീരത്തായി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഈ നഗരം കുളു താഴ്വരയുടെ വടക്കേ അറ്റത്തായിട്ടാണ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്.ഇപ്പൊൾ ഹിമാചൽ പ്രദേശിലെ ഒരു സുപ്രധാന വിനോദസഞ്ജാര കേന്ദ്രം ആണു മനാലി.2006ൽ ഡെഹറാഡുണിലെ ONGCയുടെ training കാലത്ത്‌ ഞങ്ങളെ ഒരു ആഴ്ച്ത്തെ ഉല്ലാസ്സ യാത്രക്കായി മനാലിയിൽ കൊണ്ടു പൊകുകയുണ്ടായി.100 പെരടങ്ങുന്നതായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ സംഘം. 3 ബസ്സുകളിലായിട്ടായിരുന്നു യാത്ര. ഉദ്വേഗം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു യാത്ര. അതിനൊരു കാരണം ഉണ്ടു, കുന്നിൻ ചെരുവിൽ കൂടെ ഉള്ള യാത്ര. അതു ഇന്നും മറക്കാൻ കഴിയില്ല, പല അവസ്സരങ്ങളിലും ബസ്സ്‌ കൊക്കയിലേക്കു മറിഞ്ഞാലോ എന്നു വിചാരിചിട്ടുണ്ടു. എതാണ്ടു 24 മണിക്കൂർ യാത്രക്കു ശേഷം ആണു ഞങ്ങൾ മനാലിയിലെ Himalayan Mountaineering instituteൽ എത്തി പ്പെട്ടതു.
അപരിചിതമായ കൊടും തണുപ്പു് ശരീരത്തെ വല്ലാണ്ട്‌ ആക്രമിചിരുന്നു. അവിടെ കാലു കുത്തിയതിന്റെ അന്നു തന്നെ വയറിൽ തിരയിലക്കം അനുഭവപെട്ടു തുടങ്ങിയതായിരുന്നു യാത്രയിലെ എക കല്ല്കടി. ഭാരതത്തിന്റെ തെക്കെ മൂലയിലെ ഇട്ടാവട്ടത്ത്‌ കിടന്നു കറങ്ങിയിരുന്ന എനിക്കു പക്ഷെ എല്ലം ഒരൊ അത്ഭുദങ്ങൾ ആയിരുന്നു. മഞ്ഞു മൂടിയ മലനിരകലും, കൊചു കൊചു അരുവികളും അവിടത്തെ ജനങ്ങളുടെ വസ്ത്രധാരണവും എല്ലാം.Instituteലെ ആദ്യ രണ്ടു ദിവസ്സം മല കയറാൻ ഉള്ള പരിശീലന class ആയിരുന്നു. എവറസ്റ്റ്‌ കൊടുമുടി കയരുന്നവർ ഇവിടുന്നാണു പരിശീലനം നേടുന്നതു. അവരുടെതായ വസിഷ്ട്‌ എന്നൊരു hostelൽ ആയിരുന്നു താമസ്സം. ഹിമലയ പർവ്വതനിരകളിലെ പർവ്വതാരോഹണതിനു മുന്നൊട്ടിരങ്ങിയ സാഹസികരുടെ ചരിത്രം ഉൾപ്പെടുത്തിയ ഒരു museum ആണു അവിടത്തെ മറ്റൊരു ആകർഷണ കേന്ദ്രം. Heli skiing, Trekking, river rafting, mountaineering മുതലായ സാഹസിക വിനോദങ്ങളുടെ ബാലപാഠം അവിടന്ന് പഠിക്കാനുള്ള ഒരു അപൂർവ്വ അവസ്സരം ഞങ്ങൽക്കുണ്ടായി.
പുരാതന ഹിന്ദു ദൈവമായ മനുവില്‍ നിന്നാണ് മനാലി എന്ന പേരുണ്ടാ‍യത് എന്നാണ് ഐതിഹ്യം. മനാലി ദൈവങ്ങളുടെ താഴ്വര എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. പുരാതന കാലത്ത് പ്രധാനമായും ഇവിടെ താമസിച്ചിരുന്നത് രാക്ഷസ എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന വേട്ടക്കാരായിരുന്നു. പിന്നീട് ഇവിടെ കാംഗ്‌ഡയില്‍ നിന്നും വന്നെത്തിയ ആട്ടിടയന്മാര്‍ ഇവിടെ താമസിച്ച് കൃഷി തുടങ്ങി. പിന്നിട് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണ കാലത്ത് ഇവിടെ ആപ്പിള്‍ കൃഷി വന്‍‌തോതില്‍ തുടങ്ങി. അക്കാലത്തും പിന്നീടും ആപ്പിള്‍ കൃഷി ഇവിടുത്തെ കര്‍ഷകരുടെ ഒരു പ്രധാന കൃഷിയായി മാറി. പിന്നീട് 1980 ലെ കാശ്മീറ് സൈനിക അധിനിവേശത്തിനു ശേഷം മനാലി ഒരു പ്രശസ്ഥമായ വിനോ‍ദ സഞ്ചാര കേന്ദ്രമായി മാറുകയായിരുന്നു. അതിനു ശേഷം മനാലി ഹോട്ടലുകളും റെസ്റ്റോറന്റുകളും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു.
മനാലി പട്ടണത്തിലെ അതി പ്രസിദ്ധമായ ഒരു അംബലമാണു വസിഷ്ട്‌. നീരുറവയിൽ നിന്നും വരുന്ന ചൂടു വെള്ളം ആണു അവിടത്തെ പ്രത്യേകത. പട്ടണത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ ആണെങ്കിലും 3 KM നടന്നാലെ അവിടെക്കു എത്തി ചേരാൻ കഴിയു. ഇതു കൂടാതെയ്‌ 1533ൽ സ്ഥാപിതമായ ഹിഡുംബി അംബലവും പ്രസിദ്ധമാണു.
മനാലിയിൽ നിന്നു 113 KM അകലെ സ്ത്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഒരു മഞ്ഞു പ്രദേശം ആനു സൊളാങ്ങ്‌ വാലി, solang valley.മനാലി പട്ടണതിൽ നിന്നും കാൽനട, Trekking,ആയി ആണു ഞങ്ങൾ അവിടെക്കു പോയതു. ഈൻസ്റ്റിറ്റുട്ടിന്റെ ഒരു annex അവിടെയും ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ കെട്ടിടത്തിൽ താമസ്സിക്കാതെ ഞങ്ങൾ അതിനു പുറത്തുള്ള മൈതാനത്തു ടെന്റുകൾ കെട്ടി ആണു താമസ്സിചതു്. ഒരിക്കലും മരക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു കാഴ്ച അവിടെ ഉണ്ടായി. ഞങ്ങൾ പൊയ ദിവസ്സം അവിടെയ്‌ മുഴുവൻ പച്ചപ്പായിരുന്നു. രാത്രിയിലെ ടെന്റിലെയ്‌ ഉറക്കം കഴിഞ്ഞു പിട്ടെന്നു ഉണർന്നപ്പോൾ പ്രക്രുതി മഞ്ഞു പുതപ്പു വിരിചിരിക്കുന്നതാനു കണ്ടതു. തലേന്നും പിട്ടെന്നും എടുത്ത ഒരേ ഇടത്തെ ചിത്രം നിങ്ങൽക്കായി ഞാൻ ഇവിടെയ്‌ ചേർക്കട്ടെ.
സമുദ്ര നിരപ്പില്‍ നിന്ന് 13,050 അടി ഉയരത്തില്‍ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന സാഹസിക വിനോദ സഞ്ചാര കേന്ദ്രമാണ് രോഹ്‌താന്‍ പാസ്. ഇവിടെ വേനല്‍ കാലത്തും മഞ്ഞു മൂടി കിടക്കുന്ന ഒരു അത്ഭുത പ്രദേശമാണ്. മനാലിയിലെ ഏറ്റവും ഉയര്‍ന്ന പ്രദേശാമാണിത്. ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത trekking രൊഹ്താങ്ങ്‌ പാസ്സിലേക്കായിരുന്നു. എതാണ്ടു 10000 അടി വരെ ഞങ്ങൾ മല കയറുകയുണ്ടായി. അവിടെ ആനു ബിയാസ്‌ നദിയുടെ ഉത്ഭവസ്ഥാനമായ beas kund. വളരെ കുറഞ്ഞ താപ നിലയുള്ള ഈ പ്രദേശം എറ്റവും നല്ല പ്രകൃതി കാഴചകൾ നമുക്കു തരുന്നു.
മനാലിയിലെ അനുഭവത്തിനു ശേഷം ഞാൻ പർവ്വതങ്ങൾ കീഴടക്കുന്ന സാഹസ്സികരുടെ ഒരു ആരാധകൻ ആയി. ടെലിവിഷനിൽ മാത്രം കണ്ടു പരിചയമുള്ള മഞ്ഞുമലനിരകളെ തൊട്ടറിഞ്ഞതിന്റെ സന്തോഷം പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ വയ്യ.

Oil PSU strike - The other side

2009-01-14T01:06:00.007+05:30

UPA Govt. has been widely lauded for successfully putting an end to the 3-day strike by the Officers of Oil sector PSUs on 9th January, thus ensuring continuous availability of petroleum products to the public at large. For once, even the media was unequivocal in its praise of the Govt. for dealing with this issue firmly.But then, the entire episode leaves a few questions unanswered. For instance, did the agitation of these officers really tantamount to "blackmailing", as projected in the media? Why was the point of view of the representatives of these officers not conveyed to the public at large by the media?What are the political ramifications of the entire episode?
The root cause of the problem, sadly ignored by the media, was that the last time these officers received a wage hike was a good 12 years back and that time, the pay scale of these officers was superior to that of certain sections of the bureaucracy. Now the question arises, given the fact that Oil sector is continues to be a profit-making sector what would be a reasonable wage hike?
The recommendations of 6th Pay commission have given enormous hikes to the bureaucracy as a percentage of their previous scales, but by same yardstick the recommended scales offered to these officers are grossly meagre. Though MJ Rao committee was set-up to examine this anomaly, the Govt hasn't accepted its recommendations either, thereby inviting the ire of these officers.The chairman of one of these companies, in his press conference on 9th January, stated that this was the 4th instance of strike call given by the protesting officers and on the previous 3 instances, his team could persuade the agitators to call off the strike. Thus, clearly the strike of 7th January happened when previous assurances given to these officers did not bear fruit. Clearly, this implies inaction on the part of the Govt.
Finally, a salute to the rogue elements in the media like Aaj Tak, IBN 7, Sahara Samay and India TV. While dubbing the striking officers as "Terrorists" and "Blackmailers", these Johnnies conveniently forgot that a certain Shanmugam Manjunath, an IIM Passout and of these officers only, had laid his life while fighting adulteration in kalhimpur Khedi (UP) about 4 years back. At that time, it was these channels only who were conducting SMS polls on "Indian of the year" with Manjunath as one of the nominees! Also, during the Kargil war, it was officers of these Oil companies only who ensured that continuous supply of petroleum products were made available to our Defence forces in most trying of circumstances, thereby showing their patriotic side. Media should understand the oil cannot be produced in Air conditioned rooms just like news stories can be made. Oil men are working in hot deserts, biting colds, offshores and dense forests surveying and exploring for oil.
Govt was right in putting the strike by Officers of Oil sector PSU to an end, since it was disturbing the supply of petroleum products to the common people. However, this should not mean that a reasonable wage hike should be denied to these officers of a profit-making sector: After we would not get IIM and IIT passouts to work for Govt. departments unless we are willing to pay them a salary that is at least comparable to what is offered in Pvt sector, otherwise the same old raaga of brain drain and incompetence of Govt departments would be blared endlessly..

please go through this link
http://timesofindia.indiatimes.com/India/Salary_slips_nail_govt_lie_on_oilmen/articleshow/3986571.cms#write

എന്റെ ഹരിത നഗരം

2008-05-25T10:48:00.003+05:30

തിരുവനന്തപുരം
Thiruvananthapuram (Trivandrum) is an ancient city with tradition dating back to 1000BC. It became the capital of raja of Travancore in 1750. The city gets its name from the word തിരു - അനന്ത - പുരം ,meaning the city of sacred serpent Anantha on which lord vishnu, the preserver of hindu trinity, reclines

Thiruvananthapuram, the capital city of the state of kerala is a beautiful seaside city built on seven hills, which is located on the west coast of India near the extreame south of the mainland spreading over atotal of 2,190sq.km.
It is believed that the ships of king solomon landed in a port called Ophir/Poovar in 1036BC. The city was the trading post of spices, ivory and sandalwood. the ancient political and cultural history of the city was almost entirely independent from that of the rest of kerala. with the fall of early rulers "Ays" the city was taken over by the rulers of venad in 10th century.

The accession of marthanda varma in 1729 lead the rise of the modern thiruvithamkoor (travancore). the city developed into a major intellectual and artistic centre during this period. the golden age in the city's history was during the mid 19th century under the reign of Maharja Swathi Thirunal and Aaharaja Ayilyam Thirunal.
The early 19th century was an age of tremendous political and social changes in the city. The Sree Moolam Assembly, established in 1904 was the first democratically elected legislative council in any indian state. The Indian National Congress had a very active presence in the city. A meeting of the Indian national Congress presided by Dr. Pattabhi Sitaramaiah was held here in 1938.

The period of Chitra Thirunal Bala Rama Varma, who took over in 1931, witnessed many-sided progress. The promulgation of "Temple Entry Proclamation" (1936) was an act that underlined social emancipation. This era also saw the establishment of the University of Travancore in 1937, which later became the Kerala University.
With the end of the British rule in 1947, Travancore chose to join the Indian union. The first popular ministry headed by Pattom Thanu Pillai was installed in office on 24 March 1948. In 1949, Thiruvananthapuram became the capital of Thiru-Kochi, the state formed by the integration of Travancore with its northern neighbour Kochi. The king of Travancore, Chitra Thirunal Bala Rama Varma became the Rajpramukh of the Travancore-Cochin Union from July 1, 1949 until October 31, 1956. When the state of Kerala was formed on November 1, 1956, Thiruvananthapuram became the capital of the new state.
The major milestone in the city's recent history were the establishment of Thumpa Equitorial Rocket Launching Station in 1962 and Thechnopark - India's first IT park - in 1995.

Thiruvananthapuram has a rich cultural background, with the rulers of erstwhile Travancore taking an active interest in development of arts and culture. Thiruvananthapuram has produced several great artists, the most famous ones being Maharaja Swathi Thirunal, Irayimman Thampi and Raja Ravi Varma. Thiruvananthapuram easily disguises itself as a laid back quiet city to the casual observer. However, beneath it, there is a hum of cultural activity. The city comes to life during the festival season of Onam in August/September, and during the tourist season later in the year. The state government conducts the tourism week celebrations every year during Onam with cultural events taking place at various centres in the city. The other major events include the annual flower show, the Attukal Pongala, the Aaraat of Padmanabha Swamy Temple, the Beemapally Uroos, Vettucaud Perunaal etc. Thiruvananthapuram has numerous libraries, the prominent ones being the State Central Library the University Library, Thiruvananthapuram Children's Library, Manuscripts Library and the Centre for Development Studies Library. The British Council and Library which was closed recently.

Daffodils - a poem by william wordsworth

2008-05-24T18:31:00.000+05:30

I wandered lonely as a cloud
That floats on high o'er vales and hills,
When all at once I saw a crowd,
A host, of golden daffodils;
Beside the lake, beneath the trees,
Fluttering and dancing in the breeze.

Continuous as the stars that shine
And twinkle on the milky way,
They stretched in never-ending line
Along the margin of a bay:
Ten thousand saw I at a glance,
Tossing their heads in sprightly dance.

The waves beside them danced; but they
Out-did the sparkling waves in glee:
A poet could not but be gay,
In such a jocund company:
I gazed--and gazed--but little thought
What wealth the show to me had brought:

For oft, when on my couch I lie
In vacant or in pensive mood,
They flash upon that inward eye
Which is the bliss of solitude;
And then my heart with pleasure fills,
And dances with the daffodils.

hey i'm here

2008-05-24T11:49:00.000+05:30

കൂട്ടുകാരേ
എന്നേ അറിയാമല്ലോ അല്ലേ. നിങ്ങള്‍ക്കായി ഞാന്‍ എന്‍റെ ലോകം തുറനിടുകയാണ്. വായിക്കു, രസിക്കു, ആഘോഷിക്കു. നിങ്ങളില്‍ നിന്നും ഞാന്‍ മറുപടി പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. അപ്പോള്‍‌ വീണ്ടും കാണും വരെ വണക്കം.